Thread Rating:
  • 0 Vote(s) - 0 Average
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
GARIAUS ศึกนักรบจตุรเทพ ภาค มหาบุรุษแห่งโอดิธัน
#1
"เจ้าชายนาบาลูกระทำย่ำยีพระราชาต่อหน้าฝูงชนและเหล่าทหาร 

เขาเอาเท้าเหยียบพระราชาผู้เป็นพ่อที่กลิ้งไปมากับพื้นจากการถูกถีบยันโครม"

[Image: p1kpfphcjbk2QScsPE5-o.jpg]

นวนิยายแฟนตาซี E-Book

เรื่อง GARIAUS ศึกนักรบจตุรเทพ ภาค มหาบุรุษแห่งโอดิธัน


...ทุกอย่างรอบกายเงียบลง ทุกคนมุ่งความสนใจมาที่จุดเดียวคือที่พระราชากับเจ้าชายยืนมองหน้ากัน สายตาของทุกคนจับจ้องแทบจะไม่ได้กระพริบ พระราชากำลังจะเอ่ยปากพูดบางอย่างองค์ชายนาบาลูก็ลงมือเปิดงานฉลองด้วยการฟาดขวานเฉียงขึ้นไปที่พระพักตร์ของราชาบาสเรย์จนเป็นรอยบากเลือดออกตรงแก้มซ้าย ท่านแม่ทัพเจอาร์หัวใจเต้นระทึกเมื่อเห็นพระราชาโดนฟันเข้าไปแล้ว องค์ราชาบาสเรย์ต้องรีบหลบขวานที่ฟันมาอย่างไม่หยุดอย่างกระเสือกกระสน เลือดก็ไหลออกจากแก้ม เจ้าชายฟันไปส่งเสียงไปเหมือนสะพระทัย ประชาชนทหารที่ยืนดูยืนชมต่างลุ้นไปตามๆกัน องค์ราชาเห็นทีว่าถ้าเอาแต่หลบอยู่ท่าเดียวไม่ดีแน่ จึงมองหาโอกาสที่จะสวนกลับ แต่องค์ชายนาบาลูนั้นแข็งแรงมาก ขวานหนักแต่กลับเหวี่ยงฟันมาอย่างกับว่ามันเบาเหมือนมีดเล่มเล็กๆ องค์ราชาทรงรู้ตัวดีว่าพระองค์นั้นชราภาพไม่สามารถสู้แรงคนหนุ่มได้ ต่อให้ฝึกซ้อมเตรียมตัวมาอย่างดี ก็ยากที่จะหาทางสวนกลับองค์ชายได้...



Trailer นิยาย





--------------------------------------------------------------------------------------------------------

โหลดตัวอย่างอ่านฟรี(ถึงบทที่ 40)+ซื้อหนังสืออีบุ๊คฉบับเต็มได้ที่:
คลิกที่นี่ Meb

และท่านผู้อ่านสามารถติดตามได้ที่
Facebook Page : L.A. Gariaus
https://www.facebook.com/GariausLA/
Reply
#2
แผ่นดินกาเรียอัส

[Image: ovagycnfu3SwGXjVy2L-o.jpg]

   มีเรื่องเล่าขานอยู่เรื่องหนึ่ง…เมื่อครั้งเนิ่นนานมาแล้วบนโลกที่มีแผ่นดินอยู่มากมาย เพรียบพร้อมด้วยป่าไม้อุดมสมบูรณ์สวยงาม มีแม่น้ำ ลำธาร ทะเลที่แลดูสดใสสบายตา กับสัตว์ป่านานาชนิดที่แตกต่างกันออกไปตามแต่ละสายพันธุ์ แม้ในยามราตรีอันเงียบสงัด เหล่าดวงดาวจำนวนนับไม่ถ้วนจะทอแสงแวววับเป็นประกายให้เราเผ่าพันธุ์มนุษย์และสัตว์โลกได้ดูชม ทุกๆวันและทุกๆคืนที่ผ่านพ้นไป เหล่าสรรพชีวิตก็ต่างดำรงอยู่กันตามธรรมชาติปกติของตัวมันเอง แล้วในดาวที่ชื่อว่าโลกดวงนี้นั้น ไม่เคยมีมนุษย์บนแผ่นดินไหนที่สามารถเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลไปอีกฟากโลกหนึ่งของกันและกันได้เลย

ทว่า…เรื่องราวอันสำคัญที่สมควรจดจำ ได้บังเกิดขึ้นบนดินแดนที่เปล่าเปลี่ยวแห่งหนึ่ง โดยมีแผ่นดินที่ซึ่งขั้วโลกเหนือกับขั้วโลกใต้นั้นติดต่อประสานกัน เปรียบเปรยอย่างพื้นๆก็คือแผ่นดินนี้ทั้งหมดเชื่อมต่อกันเหมือนกำไลกลมๆที่ไว้ใส่ประดับข้อมือของมนุษย์ ดินแดนสุดอัศจรรย์นี้ถูกขนานนามว่า “กาเรียอัส” โดยสภาพอากาศบนแผ่นดินนี้จะเต็มไปด้วยหมอกเมฆหนาทึบอึมครึมพร้อมกับมีสายฝนตกลงมาปรอยๆทุกวัน ไม่มีแสงแดดจากดวงอาทิตย์ มีแต่หน้าฝนกับหน้าหนาว บ้านของมนุษย์ชาวกาเรียอัส มีใต้ถุนสูง เพื่อในช่วงเวลาน้ำท่วมจะสร้างแพล่องไปมาหาสู่กัน มนุษย์ที่อาศัยอยู่บนแผ่นดินนี้มีลักษณะผมสีแดงทั้งชายและหญิง มีผิวขาว ดวงตาสีท้องฟ้า มีอารยธรรมและวัฒนธรรม พร้อมกับมีความเชื่อความนับถือกันอยู่เรื่องหนึ่งซึ่งเป็นเรื่องที่สำคัญเป็นที่สุด นั่นคือ “การได้สวมชุดที่ทำมาจากหนังของจระเข้” นี่คือสิ่งสำคัญสำหรับชาวกาเรียอัส เหล่าชายชาติบุรุษทั้งหลายต่างปรารถนาต้องการที่จะได้สวมชุดหนังจระเข้นี้ แต่ปัญหาที่ทำให้ไม่สามารถสวมใส่ได้ง่ายๆนั่นก็คือ ผู้ที่มีความต้องการชุดนั้นจะต้องลงไปสู้กับจระเข้ในแม่น้ำตัวต่อตัวเอาเอง เป็นการพิสูจน์ความกล้าหาญของจิตใจไปในตัว ซึ่ง ณ จุดๆนี้เอง ทำให้ผู้ที่สวมชุดหนังจระเข้ถูกมองว่าเป็นคนที่น่านับถือยำเกรง มีความเหมาะสมที่จะเป็นผู้นำ จนถูกยกย่องอย่างมีเกียรติว่า “นักรบแห่งกาเรียอัส” เป็นศักดิ์ศรีที่สูงส่งที่สุดสำหรับชาวกาเรียอัสในชนชั้นปุถุชนธรรมดา แต่เมื่อกาลเวลาผ่านไปยาวนานเข้า เหล่ามนุษย์ต่างใช้วิธีที่สกปรกในการสังหารจระเข้เพียงตัวเดียว ด้วยการเอาพรรคพวกมาช่วยกัน จึงทำให้ในยุคนี้มีนักรบกาเรียอัสผุดขึ้นมามากมาย แต่มีนิสัยเกเรดุร้าย ไม่มีรัศมีของนักรบผู้ยิ่งใหญ่เลยสักคนเดียว ส่วนมากนิยมขึ้นไปใช้ชีวิตกันในแดนเหนือจากเมืองบูสขึ้นไป ซึ่งนี่ไม่ใช่ลักษณะของนักรบที่คนสมัยโบราณนับถือกันมา

แต่แล้ว…โชคชะตาของแผ่นดินกำลังจะเปลี่ยนไป กับการมาเกิดของทารกเด็กชายคนหนึ่ง บนดินแดนตอนใต้สุด ติดกับภูเขาในแดนหนาวของขั้วโลกใต้ ในหมู่บ้านที่สุขสงบร่มเย็นตกหนักงไกลความรุนแรงและโหดร้าย เป็นสถานที่ซึ่งไม่มีชนชั้นสูงผู้ปกครองคอยดูแลกำกับคนในหมู่บ้าน เหล่าชาวบ้านต่างดำรงชีวิตด้วยการช่วยเหลือเกื้อเราลซึ่งกันและกัน

“โอดิธัน” นี่!…คือชื่อของหมู่บ้านอันแสนสงบนี้นั่นเอง

-----------------------------------------------------------------------

...แล้ว ณ เวลานี้...
ฝุ่นฟุ้งเต็มไปทั่วจนมองไม่เห็นอะไร เสียงของกระดูกที่กำลังกระทบกระแทกเข้าใส่กันจนกระทั่งฝุ่นจางลงปรากฎภาพชายหนุ่มฉกรรจ์คนหนึ่งโดนชกเข้าที่ใบหน้าข้างซ้ายอย่างเต็มแรง
“เอาเลย!! สู้มัน!! อย่ายอมๆ”เสียงเชียร์ดังมาจากรอบข้าง
“เงียบโว้ยย! เมื่อกี้ข้าอ่อนให้”ชายหนุ่มที่โดนชกกล่าว แล้วหันหน้ามามองคู่ชกของเขา ตอนนี้ชายหนุ่มโดนล้อมด้วยกองเชียร์จากชาวบ้าน เพื่อมาชมการต่อสู้ของผู้ชายสองคนที่กำลังทะเลาะชกต่อยกัน ชายหนุ่มสองคนที่อยู่ในวงล้อม ก็ได้วิ่งเข้าใส่กันอีก ผลัดกันชกผลัดกันเตะ ล้มลุกคลุกคลานกันไปมา เลือดค่อยๆไหลออกมาจากใบหน้าที่โดนกระแทกจากสันหมัด กล้ามเนื้อแดงเพราะช้ำจากการต่อสู้ พวกเขาสองคนชกกันโดยที่ไม่มีทีท่าว่าใครจะยอมใครเลย  ในเวลานั้นได้มีเด็กหญิงคนหนึ่งวิ่งเข้ามา แทรกเข้าไปในวงล้อมคนเชียร์ เห็นผู้ชายสองคนกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่ จึงตะโกนขึ้นว่า
”นี่น้าาา!! ลูกของน้าคลอดแล้วนะ”เด็กหญิงกล่าวเสียงดัง ทำให้ชายคนที่โดนชกคราวแรกหันมา
“ว่าไงนะ! ลูกข้าคลอดแล้วหรือ!?”น้าชายคนนั้นพูด
“มันใช่เวลาสนใจเรื่องอื่นมั้ย!!”คู่ชกกล่าวขึ้น แล้วเตะเข้าที่ชายโครงขวาของน้าผู้ชายคนนั้น น้าชายคนนั้นแทบทรุดลงไปนั่งด้วยความเจ็บปวด แต่ด้วยหัวใจที่ไม่ยอมแพ้ เขาได้ชกหมัดขวาตรงเข้าไปที่ผ่าหมากระหว่างกำลังล้มอย่างเต็มแรง กลายเป็นว่าคู่ชกกลับทรุดลงไปแทน หน้าเขียว นอนครวญครางร้องบ่งบอกถึงความทรมานจากการโดนต่อยไข่ น้าชายคนนั้นลุกขึ้นแล้วถมน้ำลายเยาะเย้ยคู่ชกของตน
“เล่นซะหืดขึ้นคอเลยบ้าจริง!!!”
“จบแล้วเหรออ อะไรกัน นึกว่าจะมันกว่านี้ซะอีก”เสียงกองเชียร์พูดด้วยความไม่พอใจที่การชกได้จบลง แต่น้าชายคนนั้นหาได้สนใจคำพูดเหล่านั้นไม่ เขาได้เดินเข้าไปหาเด็กหญิงคนนั้นอย่างสะบักสะบอม เนื้อตัวมอมแมมเต็มไปด้วยเศษดิน
“ไป! พาน้าไปหาลูกที”น้าชายกล่าว จากนั้นเด็กหญิงก็ได้พาเขาเดินไปจากที่ชุลมุนตรงนั้น เธอพาเดินมาจนถึงบ้านที่น้าชายคนนั้นกับภรรยาของเขาอาศัยอยู่ ฝนที่ตกปรอยๆกับบรรยากาศอึมครึม ทำให้น้าชายรู้สึกขนลุกที่จะได้เห็นลูกคนแรกของตน ส่วนเด็กหญิงตัวน้อยก็นำทางเขาขึ้นไปบนบ้าน
“เสียงทารกร้องดังมาจากในห้องกอปรกับน้าชายของสาวน้อยเดินขึ้นมาถึงพอดี”
“ลูกพ่ออ!!”น้าชายผู้ซึ่งเป็นพ่อของเด็กได้ยืนตรงหน้าห้องแล้วพูดขึ้น
“นี่!! เจ้าไปกัดกับใครที่ไหนมา ถึงได้มีสภาพมอมแมมแบบนี้”แม่ของทารกผู้เป็นภรรยาของน้าชายคนนั้นว่า
“ไปมีเรื่องมีราวมาอีกแล้วล่ะสิท่า”หมอทำคลอดเอ่ย ชายหนุ่มเอาแต่ยืนฟังเงียบๆก่อนที่จะเดินเข้ามาหา
“ข้าไปทะเลาะกับคนในร้านอาหารมา มันบังอาจสกัดเท้าตอนข้าเดินผ่าน ข้านี่เกือบล้มหัวฟาดพื้นก็เลยต้องท้ากันซักยก”
“แต่ที่หนูเห็น หนูว่ามันมากกว่าหนึ่งยกแล้วนะคะน้าา”เด็กหญิงพูดขึ้น
“เออหน่า..น้าชนะมันได้ก็พอแล้ว”พ่อของทารกหันหน้ามาพูดกับเด็กหญิงแล้วหันกลับไปหาภรรยาของเขา
“ว่าแต่..ลูกของเรา เป็นเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิงกันละ?”
“เจ้าได้ลูกชาย”หมอทำคลอดพูดขึ้น
“อย่างที่หมอบอก เราสองคนได้ลูกชาย”แม่ทารกกล่าวแล้วยิ้ม
“เด็กผู้ชายหรอ!!?”น้าชายผู้เป็นพ่อเสียงสั่นแล้วหันหน้ามามองทารกน้อยที่นอนอยู่บนผ้านุ่มๆใกล้ๆกับมารดาของเขา  
“เราจะตั้งชื่อลูกว่าอะไรกันดีละ”แม่ทารกถามขึ้น
“เอ่ออ… เฟรย่าดีไหม??”
“มันดูผู้หญิงไปมั้ง?”
“ฮอดิกเป็นไงดีไหม?”หมอทำคลอดกล่าวขึ้นระหว่างที่ผู้เป็นพ่อเป็นแม่กำลังครุ่นคิดชื่อลูกอยู่
“ฮอดิกหรอ ก็เข้าท่านะ”พ่อทารกรู้สึกเห็นด้วยกับชื่อนี้จึงยิ้มให้กับหมอทำคลอด
“ฮอดิกหรอ อืมม…ฮอดิก? ฮอดิก.. ฮอร์ด..ชื่อฮอร์ดเป็นไง!?”แม่ของทารกน้อยกล่าว
“ฮอร์ด!! ใช่ ชื่อนี้แหละ เหมาะกับลูกชายของเรา”พ่อทารกพูดเสียงดังเหมือนดีใจมากที่คิดชื่อลูกได้แล้ว        
“อีเลียด ฮอร์ด เป็นไงคะ!? หรือว่ามันดูเยอะไป?”เด็กหญิงตัวน้อยได้กล่าวขึ้นจากทางข้างหลังน้าชายผู้ซึ่งเป็นพ่อของเด็ก  พ่อของเด็กชายได้หันหน้ามาหาเด็กหญิงคนนั้น
“นั่นเป็นชื่อที่ดีมากๆเลยนะ”
“ตกลงลูกเจ้าจะชื่ออะไรกันแน่เนี่ย!?”หมอทำคลอดทำเสียงสูง
“ว่าไงคะ? ลูกเราจะชื่ออะไรดี”
เมื่อได้ยินภรรยาว่าดังนั้นพ่อของทารกก็ได้เอามือไปโอบอุ้มลูกชายของตนขึ้นมา
“ชื่อของเขา… อีเลียด ฮอร์ด!!”พ่อทารกชูหนุ่มน้อยของเขาขึ้นจากแขนทั้งสองข้าง

แล้วตะโกนว่า “อีเลียด ฮอร์ดลูกพ่อ!!”เขาได้กล่าวเสียงดังออกมาจากใจที่เบิกบาน แล้วหัวเราะ “ฮ่าาา..ฮ่า..ฮ่าาาา!!”

[Image: p1kq3pk58f6EwKRLwJ8-o.png]


ภาค
มหาบุรุษแห่งโอดิธัน
Reply
#3
บทที่ ๑ จงกล้าหาญ


…วันเวลาผ่านเลยไปนานนับหลายปี…
เหล่าชาวบ้านทั้งหลายยังคงดำเนินชีวิตกันตามปกติ เสียงสายฝนกระทบพื้นดินปรอยๆฟังแล้วเพลิดเพลินเสาะหู กับถนนหนทางที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา  ในหมู่บ้านโอดิธันทางตอนใต้ของแผ่นดินกาเรียอัส…ณ บ้านหลังหนึ่ง

“ฮอร์ด ฮอร์ด!!!”เสียงผู้หญิงคนหนึ่งตะโกนเรียกดังมาจากข้างบนบ้าน
“ข้ามาแล้วท่านแม่ เรียกข้าทำไมมิทราบขอรับท่าน…”
“พ่อเจ้าไปไหน แม่จะทำอาหาร..แต่มันไม่มีอะไรเหลือพอที่จะทำได้เลย”    
“พ่อออกไปร้านตีเหล็ก เห็นบอกว่าจะไปตีขวานเล่มใหม่อ่ะแม่”
“จริงๆเลยตาคนนี้ เอ่อนี่ฮอร์ด...แม่วานเจ้าออกไปล่าสัตว์ตามชายป่าให้แม่ทีได้ไหม”
“ท่านแม่ ถึงข้าจะอายุย่าง ๑๗ ปี แต่ทักษะของข้ายังไม่แม่นพอที่จะพุ่งหอกโดนเป้านะ แค่แทงปลาข้าก็กินเวลาเยอะมากโขแล้ว”
“โตแต่ตัวจริงๆเลยนะลูก”แม่กล่าวแนวเยาะเย้ย
“แต่ข้าจะลองดู ต้องได้อะไรติดไม้ติดมือกลับมาบ้างล่ะนะแม่”เด็กหนุ่มฮอร์ดกล่าวแล้วเดินไปหยิบหอกที่แหลมคมลงบันไดจากบ้านไป
“อย่าเข้าไปในป่าลึกนะลูก!!”แม่ตะโกนบอกมาจากบนบ้าน          
ฮอร์ดได้เดินไปตามหมู่บ้านด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส เขาเป็นคนรักการผจญภัย ความสนุกสนานตามประสาชายหนุ่ม ซึ่งแน่นอนเขาต้องไปชวนเพื่อนสนิทที่สุดของเขาคนหนึ่งที่ชื่อว่า เบิร์ก มาด้วย
“เบิร์ก!!! ไปล่าสัตว์กัน”ฮอร์ดได้เดินมาถึงหน้าบ้านของสหายรักของตน
“วันนี้จะไปที่ไหนอีกล่ะ เมื่อวานไปจับปลา ยังจับแทบไม่ได้เลย”ตัวเบิร์กเองก็ยืนอยู่หน้าบ้านพอดี
“ไปแถวชายป่า ข้าจะหาสัตว์มาให้ท่านแม่ทำเป็นอาหารเย็นวันนี้”
“อื้ม..งั้นก็ได้ รอประเดี๋ยว ไปเอาธนูก่อน”เบิร์กตอบตกลงแล้วเดินเข้าไปในบ้าน หยิบธนูคู่ใจของเขาออกมาแล้วพูดว่า
“ฮอร์ด เมื่อไรเจ้าจะหัดยิงธนูสักที มันใช้งานง่ายและมีความแม่นยำกว่าหอกที่เจ้าถือเสียอีกนะจะบอกให้”พอพูดจบเขาก็ยื่นธนูทำท่าจะยิงให้ฮอร์ดดู แต่ใจของฮอร์ดนั้นกระตือรือร้นที่จะไปล่าสัตว์เต็มทีจึงไม่ค่อยได้สนใจสักเท่าไหร่
“ไว้วันหลังละกัน แฮะๆ รีบไปเถอะเดี๋ยวมันจะเย็นซะก่อน”
จากนั้นทั้งสองก็ได้พากันเดินผ่านหมู่บ้านไปจนถึงทางออกเข้าสู่ชายป่า ชายหนุ่มสองคนเดินหาลู่ทางที่จะใช้นอนรอสัตว์ที่จะเดินออกมาจากป่าเพื่อความสะดวกในการล่า ตรงทิศซ้ายของชายป่ามีแหล่งน้ำใหญ่อยู่ เกิดจากฝนตกหนักเมื่อช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาจนเกิดน้ำท่วม
“เบิร์ก!”ฮอร์ดพูดขึ้นขณะกำลังทำการสำรวจพื้นดินบริเวณนี้
“มีอะไร?”เบิร์กตอบโดยกำลังมองไปรอบๆชายป่า
“ข้าว่าเรานอนสังเกตุตรงหลุมนี้ดีกว่า สัตว์ป่าไม่เห็นแน่นอน ถ้ามันออกจากชายป่าตรงนี้ แล้วเรานอนรอใกล้ๆกัน โอกาสที่ข้าจะพุ่งหอกถูกเป้าคงจะสูงขึ้น!!”
“พูดเหมือนง่ายเลยนะ แล้วเจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าสัตว์ป่ามันจะออกมาบริเวณนี้ มันอาจจะไปเดินออกทางนู้น!! มุมซ้ายสุดนู่นก็ได้”เบิร์กกล่าวพร้อมชี้ไปตามที่พูด
“ดูสิ! ตรงนี้มันมีรอยเท้าของสัตว์อยู่ รอยเท้ายังชัดเจนแบบนี้ ก็แสดงว่าเมื่อไม่นานมานี้มีสัตว์ป่าเดินออกมาจากตรงนี้ แล้วถ้าเรานอนรอในหลุมนั้น ระยะมันจะใกล้มากๆ ข้าต้องพุ่งหอกโดนเป้าได้อย่างแน่นอน”
“ถ้าอย่างนั้น ก็เอาตรงนี้แหละ ระวังงูด้วยละกัน!!”
เมื่อตกลงกันได้แล้ว เด็กหนุ่มทั้งสองก็ลงไปตั้งหลักรอสัตว์ป่าออกมาอยู่ในหลุมตื้นๆที่มีกอหญ้าสูงพอปิดไม่ให้มองเห็นได้ ทั้งสองรอแล้วรอเล่า ก็ยังไม่เห็นสัตว์ป่าเดินออกมาสักตัวเดียว ฮอร์ดเริ่มวิตกกังวลเพราะมันใกล้จะเย็นแล้ว เขาเกรงว่าตัวเขาเองจะไม่สามารถหาของกินกลับมาฝากพ่อกับแม่ของเขาได้
“ฮอร์ด! ข้าว่าพวกเราวันนี้คงคว้าน้ำเหลวอีกตามเคย กลับไปกินของเหลือที่บ้านดีกว่า นี่ก็ใกล้จะเย็นแล้ว เราควรกลับบ้าน เดี๋ยวพวกเสือมันออกมาแล้วเราสองคนจะงานเข้า!!”เบิร์กกล่าวด้วยสีหน้าที่เบื่อหน่ายและเมื่อยล้า
ฮอร์ดหลับตาโดยไม่พูดอะไร เขากำลังตั้งสมาธิเพื่อรอสัตว์ป่าออกมาเท่านั้น ในใจของฮอร์ดคิดว่าอย่างน้อยก็ขอให้ได้สักตัวก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรกลับไปบ้างเลย
….จนผ่านไปได้สักพักใหญ่ๆ ฮอร์ดรู้สึกหมดความอดทน เพราะแสงที่ส่องผ่านก้อนเมฆที่หนาอึมครึมมันกำลังจะค่อยๆน้อยลงทุกที นั่นบ่งบอกว่าขณะนี้เย็นมากแล้ว ฮอร์ดจึงลุกขึ้นหยิบหอกแล้ววิ่งเข้าไปในป่า
“เห้ยย!! ฮอร์ด เจ้าจะทำอะไร ฮอร์ด!!!”เบิร์กตะโกนเรียกฮอร์ดด้วยความตกใจ ฮอร์ดไม่ตอบ เขาวิ่งเข้าป่าอย่างมุ่งมั่น แล้วกำหอกแน่นอยู่ในมือข้างขวา เบิร์กรีบวิ่งตามฮอร์ดเข้าไปด้วยความเป็นห่วง ฮอร์ดเดินเข้าไปลึกเท่าไหร่ ก็หาเจอสัตว์ป่าสักตัวไม่ เมื่อเขาเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ ก็ได้เห็นแม่น้ำขนาดใหญ่อยู่ข้างหน้า คาดว่าคงจะเป็นแม่น้ำกลางป่าแห่งนี้ แต่ทว่าสิ่งที่ฮอร์ดเห็นอยู่ในแม่น้ำนั้น คือดงจระเข้ ที่มีมากมายหลายตัว ฮอร์ดยืนคิดตัดสินใจบางอย่าง อย่างเข้มขรึมพร้อมกับมองไปรอบๆ แล้วเมื่อเขาตัดสินใจได้ เขาปีนขึ้นไปบนต้นไม้ ที่มีกิ่งก้านยื่นออกมายาวทอดไปถึงกลางแม่น้ำที่มีจระเข้ เบิร์กวิ่งตามมาถึง ก็ต้องตกใจหนักกว่าเดิม เพราะสิ่งที่ฮอร์ดกำลังทำมันบ้ามาก มีแต่ชายที่จะเป็นนักรบเท่านั้นที่จะทำเพื่อพิสูจน์ความกล้าหาญ แต่ฮอร์ดไม่ใช่ ฮอร์ดยังเป็นแค่เด็กหนุ่มธรรมดาๆ เบิร์กจึงตัดสินใจ
“ฮอร์ด!!! นี่เจ้าจะฆ่าตัวตายรึไง ถอยกลับมา”เบิร์กตะโกนไปหาฮอร์ดที่อยู่บนต้นไม้กลางแม่น้ำ
“ข้ารู้ว่ามันบ้า!!! แต่ข้าไม่เห็นสัตว์ป่าสักตัวระหว่างทางที่เดินเข้ามา ข้าไม่มีทางเลือก ข้าจะระวังตัวให้มากที่สุดเบิร์ก..เพราะข้าไม่ยอมกลับบ้านไปมือเปล่าแน่ๆ”
เบิร์กเห็นว่าคงเกลี้ยกล่อมฮอร์ดให้ลงมาไม่ได้ เขาจึงตัดสินใจรีบวิ่งกลับออกไปจากป่าลึกด้วยความเร็ว เพื่อไปบอกแก่พ่อแม่ของฮอร์ดให้รีบมาช่วย ระหว่างที่เบิร์กกำลังวิ่งออกไป ฮอร์ดได้คิดหาวิธีที่จะสังหารจระเข้สักตัวหนึ่งให้ได้ เขากวาดสายตามองหาจระเข้ที่อยู่รวมกลุ่มกันน้อยๆ หรืออยู่เพียงตัวเดียว เขามองหาอยู่สักพักก็เห็นจระเข้ตัวหนึ่งนอนอยู่บนเนินดินของอีกฝั่ง แต่จระเข้ตัวนั้นอยู่ไกลระยะการขว้างหอกของฮอร์ดมากเกินไป ฮอร์ดคิดหาทางแล้วหาทางเล่าเป็นเวลานานจนเย็นมากแสงเริ่มหาย กระแสน้ำก็เชี่ยวกรากน่ากลัวยิ่งนัก ขณะนั้นเบิร์กได้วิ่งไปถึงบ้านของฮอร์ดโชคยังดีที่พ่อของเขากลับมาจากร้านตีเหล็กแล้ว
“อ้าวเบิร์ก! ไปทำอะไรมาถึงได้หอบมายังงั้นละ”แม่ของฮอร์ดถามเมื่อเห็นเบิร์กในอาการหอบเหนื่อย
“แย่แล้วครับ!!! ฮะ..ฮอร์ด ฮอร์ดกำลังล่าจระเข้ในแม่น้ำกลางป่าชาร์คครับ”
“ว่าไงนะ!!! ลูกชายฉัน”
“รีบพาข้าไปเร็ว!!”พ่อของฮอร์ดรีบออกจากบ้านไปในทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น
“เร็วๆนะ กาแลค”แม่ของฮอร์ดบอกสามีของเธอ
“อย่าห่วงเลยอาธาร์ เดี๋ยวข้าจะพาลูกของเรากลับมา”กาแลคพ่อของฮอร์ดตอบกลับ แล้วรีบวิ่งไปพร้อมกับเบิร์ก  
ทางฝั่งฮอร์ดยังคงคิดหนักอยู่ ในตอนนั้นฮอร์ดได้สูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อเป็นการเตรียมตัวเตรียมใจ ทว่าสิ่งที่เขาตัดสินใจจะทำนั้นมันบ้ายิ่งกว่าปีนขึ้นต้นไม้ที่ทอดกิ่งก้านใหญ่อยู่กลางแม่น้ำเสียอีก
ฮอร์ดหลับตาลง “ขอความกล้าจงเกิดแก่ข้า!!”
Reply
#4
บทที่ ๒ ใจสู้


...เมื่อฮอร์ดลืมตาขึ้น เขาก็ได้กระโดดลงแม่น้ำที่เชี่ยวกรากที่มีจระเข้นับร้อยตัว ฮอร์ดอาศัยโอกาสน้ำที่แรงเชี่ยวนี้พัดพาเขาไปหาจระเข้ที่นอนอยู่บนเนินดินฝั่งตรงข้าม เมื่อเขาจมลงไปในแม่น้ำ เหล่าจระเข้ต่างว่ายมุ่งตรงมาทางฮอร์ด ฮอร์ดทำตัวเบา ปล่อยให้ไหลไปตามน้ำ ในช่วงที่ฮอร์ดกำลังลอยบนผิวน้ำที่เชี่ยวแรงอยู่นั้น ก็ได้มีจระเข้ที่ว่ายน้ำอยู่บริเวณนั้นโผล่ขึ้นมางับขาของฮอร์ด แต่โชคยังเข้าข้างด้วยกระแสน้ำที่แรงทำให้จระเข้ตัวนั้นงับพลาดไปนิดเดียว ฮอร์ดในขณะนั้นรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดอย่างแรง เขาลืมนึกถึงไปว่าใต้น้ำก็ยังมีจระเข้ที่แหวกว่ายอยู่โดยที่เขาไม่อาจสังเกตุเห็นได้เลย แสงสว่างก็เริ่มจางหาย หน้าพ่อหน้าแม่ก็ลอยเข้ามาในหัวของฮอร์ด เขารู้สึกเหมือนจะต้องจบชีวิตลงที่นี่เสียแล้ว แล้วเมื่อฮอร์ดกำลังลอยกระแสน้ำเชี่ยวไปอยู่นี้เอง เขาสังเกตุเห็นจระเข้ตัวนั้นที่อยู่บนเนินดินมันวิ่งลงน้ำพุ่งว่ายตรงมาหาตัวเขาเองเสียซะงั้น ฮอร์ดรู้สึกแย่มากกว่าเดิม ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนกำลังรอจระเข้มาคาบเอาชีวิตของเขาไป ในจังหวะนั้นมีจระเข้มหึมาสองตัวพุ่งขึ้นมาจากน้ำพยายามจะคาบฮอร์ดลงไปกิน ฮอร์ดรีบหลบทำให้จระเข้สองตัวนั้นมันชนกัน ในตอนนี้เองที่ฮอร์ดใช้ไหวพริบรีบคว้าหอกของเขาพุ่งแทงไปตรงคอจระเข้ขณะที่มันหันหน้าท้องมา ด้วยความคมมากๆของหอกสามารถแทงทะลุจระเข้ตัวนั้นได้ ฮอร์ดไม่รอช้า เอาหอกของเขาดันจระเข้ให้หงายท้องเพราะเวลานั้นกระแสน้ำพัดเข้ามาใกล้กับพื้นดินมากพอที่จะดีดตัวโดยการใช้เท้าถีบพุ่งจากจระเข้ที่หงายท้องตัวนี้ ฮอร์ดรีบดำเนินการทำอย่างรวดเร็ว ถ้าช้าไปแม้แต่นิดเดียวจระเข้อีกตัวที่อยู่ข้างหลังจะงับเขาเอาได้ เขาทุ่มแรงทั้งหมดดันจระเข้ที่ถูกเขาแทงให้หงายท้อง แล้วใช้เท้าถีบพุ่งกระโจนออกไปอย่างรวดเร็วและรุนแรง จนเมื่อเท้าของฮอร์ดแตะพื้นแล้ว เขาไม่รอช้ารีบยื่นมือไปจับปลายหอกที่แทงจระเข้ตัวนั้นไว้ อีกมือหนึ่งก็โอบต้นไม้ข้างๆอย่างแน่นหนา เขาจับปลายหอกพยายามเอามาให้เถาวัลย์ใกล้ๆต้นไม้นี้พันปลายหอกเอาไว้ไม่ให้ไปไหน เขาต้องระวังเป็นอย่างมาก มิฉะนั้นจระเข้ในแม่น้ำอาจพุ่งขึ้นมากัดได้ เมื่อฮอร์ดเห็นว่าปลายหอกและจระเข้ซึ่งถูกเขาสังหารติดพันอยู่ในเถาวัลย์ไปไหนไม่ได้แน่แล้ว ฮอร์ดก็รีบวิ่งขึ้นไปบนพื้นดินสูงจากริมน้ำด้วยความกระเสือกกระสน เขาหันหลังมองลงมายังแม่น้ำ ในใจเขานั้นแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเองเลยว่า เขาสามารถฆ่าจระเข้ขนาดยักษ์ได้ ฮอร์ดปล่อยตัวล้มลงนอนกับพื้นดินแล้วถอนหายใจ ก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความตื้นตันที่รอดมาจากความตายได้
เขายิ้มและรู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก เขานอนอยู่อย่างนั้นไปสักพัก แล้วฝั่งทางพ่อของฮอร์ดกับเบิร์กก็ได้วิ่งมาถึงชายป่าและเจอชายคนหนึ่งอยู่บริเวณนั้นดูท่าดูทางเหมือนกำลังล่าสัตว์แถวนี้อยู่ในเวลาตอนเย็นเกือบพลบค่ำ
“อ้าวว! กาแลคจะไปไหนละนั่น ท่าทางร้อนรนเชียว”ชายหนุ่มคนนั้นถาม
“ลูกข้ากำลังลงไปในแม่น้ำที่มีจระเข้ ข้าต้องรีบไปห้ามเขาไม่งั้นเขาถูกจระเข้กัดตายแน่”กาแลครีบตอบ แล้วรีบวิ่งเข้าไปในป่าพร้อมกับเบิร์ก
“เฮ้ยๆๆ รอก่อนสิเว้ยข้าขอไปด้วยคน”ชายคนนั้นกล่าวพร้อมวิ่งตามกาแลคกับเบิร์กเข้าไปอีกคน
กลับมาที่ฮอร์ดเมื่อเขานอนยิ้มจนพอใจเขาก็ลุกขึ้นพูดพึมพำ
“ได้เอนหลังแล้วพอมีแรงขึ้นมาหน่อย”
ฮอร์ดบิดตัวยืดแขนไปมาหลังจากนั้นก็ได้เดินลงไปที่ริมแม่น้ำ เหล่าจระเข้ทั้งหลายก็ต่างว่ายน้ำกันตามประสาของมัน ฮอร์ดเดินลงไปอย่างระมัดระวังและเงียบเพื่อไม่ให้เหล่าจระเข้มันตื่นตัว เขาเดินลงไปจับปลายหอกที่ถูกเถาวัลย์พันอย่างแน่นหนา ค่อยๆใช้แรงของตนลากปลายหอกที่แทงจระเข้ไว้อย่างเบาๆ พร้อมแหวกเถาวัลย์ที่พันอยู่รอบๆตัวจระเข้ ฮอร์ดดึงเถาวัลย์ออกจนจระเข้กับปลายหอกหลุดออกมาได้ แล้วเขาจึงออกแรงดึงมาให้ใกล้เนินดินมากที่สุดเพื่อที่ฮอร์ดนั้นจะได้ลากเจ้าจระเข้ตัวนี้ขึ้นมา เพราะกระแสน้ำนั้นแรงมาก ต่อมาเมื่อฮอร์ดลากมาไว้ตรงเนินดินได้สำเร็จ ก็มีจระเข้ตัวหนึ่งเห็นเข้า มันก็ได้รีบแหวกว่ายเข้ามาหาฮอร์ด เขาไม่รอช้าแบกจระเข้ตัวใหญ่นั่นขึ้นหลังของเขาทันที
“หนักเป็นบ้าเลยโว้ยยย!!!”ฮอร์ดพูดเสียงดังพร้อมรีบแบกเจ้าจระเข้
กว่าฮอร์ดจะเดินได้แต่ละก้าวจระเข้ตัวนั้นก็ว่ายมาถึงตัวฮอร์ดแล้วได้งับเข้าที่หางของจระเข้ที่ฮอร์ดนั้นได้แบกอยู่ แรงกัดของมันทำให้ฮอร์ดแทบทรุดลงไปนั่ง มันคิดที่จะลากจระเข้ตัวนั้นกับฮอร์ดลงไปในน้ำด้วย ฮอร์ดไม่ยอมแพ้งัดแรงออกมาเต็มที่ แต่ทว่าผู้แข็งแกร่งย่อมได้เปรียบผู้ที่อ่อนแอ ขาของฮอร์ดเริ่มไถลลงไปในน้ำแล้วข้างหนึ่ง ฮอร์ดยังไม่ยอมปล่อยจระเข้ที่แบกอยู่บนหลังทิ้งไป นั่นเพราะนี่คือความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ก้าวแรกในชีวิตของเขา เขาจะปล่อยให้มันหายวับไปกับตาไม่ได้
“กล้ามเนื้อข้าจะฉีกแล้วให้ตายเถอะ!!”
เขาเอาแรงเข้าสู้เต็มที่จนแขนของเขาอ่อนล้า ทันใดนั้นเองได้มีศรธนูดอกหนึ่งพุ่งเข้าไปแทงที่ดวงตาของจระเข้ที่กำลังลากฮอร์ดอยู่จนมันปล่อยเขาและดิ้นทุรนทุรายลงแม่น้ำด้วยความเจ็บปวด
“ฮอร์ด!!!”เสียงของกาแลคดังขึ้น
“สะ..เสียงพ่อนี่!?”
“โอ้วว!! ให้ตายเถอะ นี่เจ้าทำอะไรเนี่ย!!?”ชายฉกรรจ์ที่ตามมาด้วยพูดขึ้นเมื่อเห็นภาพตรงหน้า
ส่วนเบิร์กรีบวิ่งลงมาที่เนินดินข้างล่างริมแม่น้ำพร้อมถือธนูไว้ด้วยเพื่อมาช่วยฮอร์ดทันที
“ฮอร์ด!! นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นอีกเนี่ย!!?”เบิร์กพูดขึ้นด้วยความตกใจกับสิ่งที่เห็น
“ตอนแรกพ่อโมโหนะฮอร์ด แต่ตอนนี้ลูกทำให้พ่อมึนไปหมดแล้ว!!”
“กาแลค!! ลูกชายเจ้า..ฆ่าจระเข้ได้ แถมตัวใหญ่มากเสียด้วย!!!”ชายฉกรรจ์คนนั้นเดินมายืนข้างๆพ่อของฮอร์ด
“ข้า..ไม่ไหวแล้ว”ฮอร์ดพยายามพูดด้วยสีหน้าที่อ่อนระทวยก่อนจะหลับฟุบลงไปกับพื้นดิน เบิร์กได้รีบชันเข่านั่งลงไปใกล้ๆสหายรักของเขา
“ฮอร์ด..ฮอร์ด!!!”
“คงจะเหนื่อยมากเลยสิ สลบซะงั้น”ชายที่ตามมาด้วยพูดขึ้น
“เอาละ..ข้าว่ารีบแบกฮอร์ดกับจระเข้ตัวนี้ขึ้นมาไว้ข้างบนก่อนเถอะ เดี๋ยวจระเข้ตัวอื่นมันจะแห่กันมาเสียก่อน”กาแลคเดินลงไปที่ริมน้ำพร้อมกับชายคนนั้น
“ข้าไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ข้าเห็นเลยจริงๆ”เบิร์กได้ยิ้มออกมาด้วยความภูมิใจในตัวเพื่อนของเขา
จากนั้นชายหนุ่มทั้งสามก็ได้แบกฮอร์ดกับจระเข้ตัวนั้นขึ้นมา
“นี่ก็จะค่ำละ ข้าว่ากลับหมู่บ้านคราวนี้ มีเฮฮาแน่เลยกาแลค?”ชายฉกรรจ์ทำหน้ายิ้มแย้ม
“ข้าบอกตามตรงเลยนะ ว่าข้าทึ่งในตัวของฮอร์ดจริงๆ อาธาร์ต้องนึกไม่ถึงแน่”ในระหว่างที่ชายฉกรรจ์ทั้งสองคนกำลังคุยกัน เด็กหนุ่มเบิร์กก็ได้พูดแทรกขึ้น
“ข้าว่ารีบออกจากป่าก่อนจะดีกว่านะท่าน ค่ำแล้วเดี๋ยวพวกเสือพวกสัตว์ดุร้ายมันจะออกมาหากินกัน”
“นั่นสิ..เอาล่ะ! รีบออกจากป่านี่กันก่อนเถอะเรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง”กาแลคพยักหน้าแล้วรีบนำหน้าแบกพาฮอร์ดกับจระเข้กันออกไปจากป่า…
Reply
#5
บทที่ ๓ ค่ำคืนที่ต้องจดจำ


...ณ ที่บ้านของฮอร์ดอาธาร์มารดาของเขากำลังนั่งรออย่างอาลัยอาวรณ์น้ำตาคลออยู่ที่ดวงตาทั้งสอง เธอพยายามภาวนาในใจขอให้สามีของเธอช่วยลูกชายอันเป็นที่รักกลับมาให้ได้ทันท่วงที นางนั่งอยู่อย่างนั้นตรงหน้าต่างในห้องบนบ้าน คอยชะเง้อมองเมื่อมีคนเดินผ่าน ในใจก็หวังว่าจะให้เป็นสามีและลูกชาย ในขณะนั้นกาแลคพ่อของฮอร์ดและเบิร์กพร้อมชายชาวบ้านผู้เป็นสหายของกาแลคได้แบกฮอร์ดและจระเข้ตัวมหึมา มาถึงทางเข้าหมู่บ้านพอดี แล้วได้พบกับลุงขี้เมาคนหนึ่งกำลังร้องรำทำเพลงอยู่คนเดียว
“ดวงดาวเอ้ยย!! มาให้พี่กอดจูบหน่อยสิ พี่ล่ะเหงาใจจะขาด อยากระบายรักให้เจ้าสัมผัสเอ้ยยยย!!”ขี้เมาคนนั้นเดินไปหนึ่งก้าวก็ยกสุราเข้าปากไปหนึ่งซด เดินวนเดินเซอยู่ตรงนั้นเพราะเมาไปไหนไม่ถูก เมื่อพวกของกาแลคและเบิร์กเดินใกล้เข้ามาถึงทางเข้า ขี้เมาก็สังเกตุเห็นด้วยสายตาที่เบลอๆ
“เห้ยย!! พวกเจ้าไปทำอะไรกันมาา!!! เหงื่อแตกปากห้อยกันมาเชียว นั่นเจ้าเบิร์กนี่ แบกใครมาด้วยน่ะ แฟนเรอะ!! ฮ่าฮ่าฮ่า”
ทั้งสามคนนั้นเหนื่อยหอบจากการแบกฮอร์ดและจระเข้เลยไม่ค่อยมีอารมณ์จะพูด ต่อมาขี้เมาก็หันมาทางกาแลคและชายฉกรรจ์คนนั้น
“แล้วเจ้าสองตัวเอ้ยสองคน แบกตัวอะไรมาล่ะเนี่ย จิ้งจกเหรออ เฮอะๆ ไปหามาจากไหนน่ะตัวใหญ่ดี เอามาทำเป็นกับแกล้มไว้กินกับเหล้าดีกว่าหน่า!!”ขี้เมากล่าวเสร็จก็ขยี้ตาแล้วเดินเข้าไปใกล้ๆเพื่อที่จะได้เห็นชัดๆว่ามันคือตัวอะไร
“เห้ยยย!!! จระเข้ยักษ์!!”เมื่อขี้เมาเข้ามาเห็นชัดๆดังนั้นจึงตะโกนเสียงดังลั่นหมู่บ้าน
เป็นเหตุทำให้พวกชาวบ้านออกมาจากบ้านของตนมาดูว่ามีอะไรกัน
“ก็จระเข้น่ะสิ! ถอยไป..ข้าจะรีบกลับไปที่บ้าน วันนี้ข้าเหนื่อยมามากพอแล้ว”กาแลคกล่าวด้วยสีหน้าอ่อนเพลียแล้วเดินผ่านขี้เมาคนนั้นไปพร้อมกับเบิร์กและชายฉกรรจ์เข้าสู่หมู่บ้าน
เหล่าชาวบ้านที่ออกมาเห็นกาแลคเดินเข้ามาใกล้ๆก็เห็นเป็นจระเข้ยักษ์ขนาดมหึมา พวกชาวบ้านเหล่านั้นต่างพากันตะลึงในสิ่งที่เห็น
“กาแลค!! นี่แกเป็นคนฆ่าเจ้าจระเข้ยักษ์ตัวนี้หรอ?”ชายชาวบ้านคนหนึ่งถามขึ้นมาท่ามกลางฝูงชนที่เริ่มทะยอยมารายล้อมมุงดูกัน
“เปล่าหรอก..เจ้าบึ้มตัวนี้เป็นฝีมือของลูกชายข้าเอง”กาแลคเองได้หันหน้าไปตอบชายที่ถามคนนั้น
“โห!!”เสียงชาวบ้านที่ยืนรอบๆข้างดังขึ้นพร้อมกับมีเสียงแว่วๆของชายคนหนึ่งพูดขึ้นว่า
“ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าฮอร์ดลูกชายเจ้าจะสามารถฆ่าจระเข้ตัวใหญ่ขนาดนั้นได้”ทำให้ชาวบ้านอีกคนที่อยู่ใกล้ๆกันพูดดูถูกขึ้นมาบ้าง
“ใช่ๆ เจ้าฮอร์ดเนี่ยนะเหรอจะทำได้ ข้าเคยเห็นมันพุ่งหอกเล่นนะ ไม่เคยแม่นสักครั้ง ขนาดเป้าอยู่ตกหนักงแค่ไม่กี่สิบก้าวเอง โธ่! ข้าไม่เชื่อหรอกอย่ามาอวยลูกตัวเองเลย”
“เห็นด้วยๆ เจ้าฮอร์ดมันเป็นแค่ลูกชาวบ้านธรรมดาๆจะไปมีฝีมือขนาดนักรบที่สามารถสังหารจระเข้ได้ยังไงกัน ถ้าเป็นลูกจระเข้ล่ะก็ข้าจะไม่สงสัยเลยละ ฮ่าฮ่าฮ่า!!”และชาวบ้านคนหนึ่งก็พูดกล่าวออกมาด้วยสีหน้าล้อเลียนทำให้กาแลคเริ่มหงุดหงิด
“นี่พวกเจ้า!! พูดยังงี้มาซักฝุ่นกันดีกว่า”กาแลคตะคอกเสียงดังด้วยความโมโห จนทำให้ชายฉกรรจ์ผู้เป็นสหายของกาแลคเอ่ยขึ้นมาว่า
“ฮอร์ดฆ่าจระเข้ตัวใหญ่นี้ได้จริงๆ ข้าเป็นพยานได้ ข้านี่แหละเห็นมากับตาตนเองตอนที่เจ้าหนุ่มคนนี้กำลังแบกจระเข้ตัวนี้ขึ้นบก แล้วอาวุธที่หนุ่มคนนี้ใช้สังหารจระเข้มหึมาตัวนี้เป็นเพียงแค่หอกไม้ที่เหลาจนคมธรรมดาๆเล่มหนึ่งเท่านั้นเอง ไม่ใช่ขวานหรืออาวุธชั้นดีที่ทำมาจากเหล็กชั้นยอดด้วย!!”พอพวกชาวบ้านได้ยินดังนั้นก็ถึงกับเงียบเพราะสายตาและคำพูดที่หนักแน่นของชายฉกรรจ์คนนี้
“ส่วนนี่คือหอกที่เขาใช้ฆ่าจระเข้ตัวนี้!!!”เบิร์กได้ชูหอกที่ฮอร์ดใช้แทงจระเข้ตัวนั้นจนตายสุดแขนให้พวกชาวบ้านได้เห็นเต็มตา
“โห!! หอกธรรมดาจริงๆด้วย”
ชาวบ้านมากมายต่างพากันมาดูใกล้ๆแล้วพูดขึ้น บางส่วนก็เข้ามาดูฮอร์ดและเห็นรอยแผลรอยถลอกก็ต้องตกใจเพราะสิ่งที่กาแลคและพวกของเขาพูดดูท่าจะเป็นความจริง แล้วในขณะนั้นเองได้มีคนเฮแสดงความยินดีขึ้นมาทำให้พวกชาวบ้านทั้งหลายต่างเฮตามและยินดีด้วยกับฮอร์ด  ส่วนคนที่พูดจาไม่ดีไว้ตอนแรกก็เข้ามาขอโทษที่พูดจาดูถูกเหยียดหยามไป  
“เอาล่ะชาวโอดิธัน!! คืนนี้เรามาฉลองให้กับครอบครัวของกาแลคและลูกชายของเขา อีเลียด ฮอร์ด!!กันดีกว่า”ชาวบ้านคนหนึ่งขึ้นไปบนโต๊ะพร้อมกับลั่นวาจาดังลั่น
“ไว้โอกาสหน้าละกัน วันนี้ข้าเหนื่อยและอ่อนเพลียเหลือเกิน ข้าอยากพักผ่อน เอาไว้วันหลังเถอะ”กาแลคกล่าวปฏิเสธอย่างนุ่มนวล และทั้งสามคนก็ได้แบกฮอร์ดกับจระเข้เดินต่อเพื่อกลับไปยังบ้านของกาแลค แต่ระหว่างกำลังเดินไปอยู่นั้นเบิร์กได้หันกลับมาหาชาวบ้านที่ยืนมองอยู่ข้างหลังแล้วกล่าวว่า
“ในแม่น้ำนั้นมีจระเข้นับร้อยตัวที่พร้อมจะพรากเอาชีวิตทุกคนที่ไปที่นั่น แต่พวกมันไม่สามารถเอาชีวิตของเพื่อนข้าไปได้ ที่สำคัญ…ฮอร์ดอยู่เพียงลำพังในตอนนั้น พวกท่านก็ลองคิดดูละกัน ว่าเขาสามารถสังหารจระเข้ตัวใหญ่ขนาดนี้ในแวดวงจระเข้นับร้อยตัวได้ยังไงกัน ขนาดผู้ที่ได้ชื่อว่านักรบยังต้องอาศัยเพื่อนฝูงคอยช่วยเหลืออยู่ตกหนักงๆ แต่เพื่อนข้าอีเลียด ฮอร์ด! แค่คนเดียว”ซึ่งคำพูดนี้ทำให้พวกชาวบ้านทั้งหลายยืนอึ้งในสิ่งที่เบิร์กได้พูดก่อนจะเดินหันหลังไป  แล้วเมื่อทั้งสามได้แบกฮอร์ดและจระเข้มาจนถึงบ้านของกาแลคแล้ว อาธาร์ที่กำลังนั่งรออย่างมีความทุกข์ตรงหน้าต่างบนบ้านก็ได้เห็นสามีของนางเดินทางกลับมาถึงสักที อาธาร์รีบวิ่งออกจากห้องลงบันไดไปข้างล่าง
“กาแลค!! ลูกเราละ!! ลูกเราอยู่ไหน!!?”
“อยู่นี่ครับ!”เบิร์กค่อยๆแบกร่างของฮอร์ดไปให้อาธาร์ผู้ซึ่งเป็นแม่ได้เห็นใกล้ๆ
“ฮอร์ด!! ลูกแม่”อาธาร์รีบโผเข้าไปพยุงฮอร์ดจากหลังของเบิร์กประคองลงมาในท่านั่งตรงบันไดบ้าน
“เจ้าหนูนี่คงเหนื่อยมาก หลับเป็นตายเชียว”ชายฉกรรจ์กล่าว
“กาแลค พวกท่านทั้งสองช่วยกันแบกตัวอะไรกันมาหรือ?”จากนั้นอาธาร์เธอได้หันไปเห็นสิ่งที่สามีของเธอและสหายช่วยกันแบกอยู่
“จระเข้น่ะที่รัก ลูกชายเราเป็นคนสังหารเจ้าจระเข้ตัวมหึมาตัวนี้ด้วยตัวของเขาเองเชียวนะ”
“เธอว่าอะไรนะ!!!? “
“ฮอร์ดเป็นคนฆ่าจระเข้ตัวนี้ครับ”เบิร์กได้พูดย้ำอีกที
“จะ..จริงหรอเบิร์ก!!?”
“จริงครับ!!”เบิร์กตอบ
อาธาร์ได้ยินได้ฟังดังนั้นก็รู้สึกทึ่งในตัวลูกชายของเธอเอง เพราะไม่เคยมีเด็กหนุ่มชาวกาเรียอัสในหมู่บ้านโอดิธันคนไหนกล้าทำขนาดนี้มาก่อน อาธาร์มองดูฮอร์ดที่กำลังนอนสลบ เธอเห็นบาดแผลของลูกเต็มตัวไปหมด อาธาร์น้ำตาไหลแล้วได้กอดฮอร์ดลูกชายของเขา
“แม่ไม่น่าใช้ลูกไปล่าสัตว์ที่ชายป่าเลย หากลูกแม่ไม่สามารถเอาชนะเจ้าจระเข้แสนดุร้ายเหล่านั้นได้  ตอนนี้แม่ก็คงไม่ได้เจอหน้าลูกอีกแน่ๆ  ฮอร์ดลูกแม่..แม่ขอโทษนะลูกนะ..อย่าโกรธแม่..ที่ใช้เจ้าไปล่าสัตว์…อย่าโกรธแม่นะลูก..”
“เธอไม่ผิดหรอกที่รัก ในช่วงเวลาอันเลวร้ายที่ลูกชายเราประสบพอเจอมันได้ผ่านมาแล้ว นี่คงเป็นสิ่งที่จะต้องเกิดขึ้น ซึ่งเราไม่สามารถรู้ได้ แต่ว่าตอนนี้ลูกของเราปลอดภัย ก็นับว่าดีเลิศประเสริฐมากแล้วนะ”กาแลคนั่งลงไปโอบกอดอาธาร์แล้วพูดกับเธอที่กำลังร้องไห้ ในตอนนั้นเบิร์กก็ได้หันไปคุยกับชายฉกรรจ์ที่ตามมาด้วยกัน
“ว่าแต่ท่านชื่ออะไร?”
“อ๋อ..นี่คนรู้จักข้าเองเบิร์ก เขาชื่ออัสคัส! เขาเป็นเพื่อนที่ดี ต้องขอบใจเขาเลยวันนี้”กาแลคหันไปบอกเบิร์กและกล่าวขอบคุณอัสคัส ชายผู้เป็นสหายของเขา ซึ่งอาธาร์นั้นก็ได้หันหน้าไปกล่าวขอบคุณอัสคัสด้วยน้ำตาที่นองหน้า
“ข้าเองก็ต้องขอบคุณเจ้าด้วยนะอัสคัส ที่ช่วยลูกชายของข้า”
“ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณพวกเจ้า ลูกชายของเจ้ากาแลค ตอนที่ข้าเห็นเขากำลังสู้กับแรงจระเข้ที่กำลังลากเขาลงไปในน้ำ ฮอร์ดในตอนนั้นไม่มีทีท่าว่าจะยอมแพ้เลยสักนิดเดียว ข้าได้เห็นความเพียรพยายามและหัวใจของนักสู้ในตัวของเด็กหนุ่มคนนี้ ข้าชักชอบเจ้าฮอร์ดมันเสียแล้ว!!!”อัสคัสกล่าวให้ทุกคนฟัง
“ข้าดีใจนักที่ท่านพูดชมเพื่อนข้าขนาดนี้”เบิร์กแสดงความยินดีออกหน้าออกตา
“ที่รัก!! เธอพาลูกขึ้นไปนอนพักในห้องเถอะนะ นี่ก็ค่ำมากแล้ว”กาแลคบอกกับอาธาร์ภรรยาของเขา เบิร์กก็รีบไปพยุงฮอร์ดทันทีที่ได้ยิน
“เดี๋ยวข้าช่วยอีกแรงครับ”
“ขอบใจนะเบิร์ก..ช่วยหน่อยนะ”เบิร์กกับอาธาร์ช่วยกันประคองร่างของฮอร์ดขึ้นบันไดไปในห้องบนบ้านอย่างช้าๆและระมัดระวัง ส่วนกาแลคถอนหายใจหนึ่งครั้งก่อนจะบอกกับอัสคัสว่า
“เอาล่ะสหาย! เราสองคนมาเหนื่อยกันอีกหน่อยเถอะ ช่วยกันแบกเจ้าจิ้งจกยักษ์นี่ไปไว้ใต้ถุนบ้านข้าตรงนั้นหน่อย”
“งั้นรีบจัดการเถอะ! เพราะข้าเองก็ง่วงนอนมากแล้ว กลับบ้านไปจะนอนให้ตายกันไปข้างหนึ่งเลย”แล้วทั้งสองก็ช่วยกันแบกจระเข้ยักษ์ตัวนั้นไปไว้ใต้ถุนบ้านจนเสร็จสรรพ สองสหายต่างลากัน อัสคัสก็ได้เดินทางกลับบ้านของตน กาแลคก็ได้เดินขึ้นบันไดสวนกับเบิร์กที่กำลังจะเดินลงมา
“วันนี้ขอบใจเจ้ามากนะ ที่วิ่งมาบอกข้า และก็ขอบใจอีกครั้งหนึ่งที่ยิงธนูใส่เจ้าจระเข้ตัวนั้น เจ้ามีฝีมือและเป็นเพื่อนที่ดีของลูกชายข้ามาตลอดตั้งแต่ยังตัวเล็กๆ ขอบใจมากนะ”
“ฮอร์ดคือเพื่อนรักของข้า เขาเปรียบเสมือนชีวิตอีกชีวิตหนึ่งของข้า ข้าขาดเขาไม่ได้ ฝันดีนะครับ”เบิร์กหันมาพูดก่อนที่จะหันหลังเดินกลับไปสู่บ้านของเขา กาแลคเองก็ได้ยิ้มให้กับเบิร์กที่กำลังเดินกลับบ้านไป

จนเมื่อมาถึงบ้านเบิร์ก…เสียงของเบิร์กที่เปิดประตูเข้าไปในบ้านของเขาก็ได้ดังขึ้น มองดูเข้ามาข้างในเป็นบ้านที่มีลักษณะสวยงามดูมีราคาหลังหนึ่งในหมู่บ้านโอดิธันเลยทีเดียว
“นี่ลุงแบร! ยังไม่นอนอีกเหรอ ดึกมากแล้วนะ”เบิร์กพูดกับลุงของเขาที่กำลังนั่งอยู่หน้าเตาไฟ
“ข้าก็รอเจ้าอยู่นั่นแหละ เมื่อหัวค่ำเห็นชาวบ้านเขารือกันว่า เจ้าฮอร์ดเพื่อนหลานมันฆ่าจระเข้ตัวใหญ่ได้น่ะ เจ้ารู้เรื่องนี้หรือเปล่าเบิร์ก”
“รู้สิ! ก็ข้าเป็นคนเห็นเหตุการณ์นี้มากับตาตัวเองเลยล่ะลุง”
“หมายความว่าไง??”
“ข้าก็หมายความว่าข้าอยู่ด้วยกับฮอร์ดตอนที่เขาสู้กับจระเข้ไงครับลุง”
“ก็เห็นชาวบ้านบอกกันว่าฮอร์ดลงไปฟัดกับจระเข้ตัวคนเดียวไม่ใช่หรอ แล้วเจ้าจะไปอยู่ในเหตุการณ์ได้อย่างไร”
“ใช่! ฮอร์ดลงไปฟัดกับจระเข้ตัวคนเดียวจริง ข้าน่ะมาตอนที่เขาสังหารจระเข้ได้แล้ว ลุงแบรรู้แค่นี้แหละ ข้าง่วงข้าอยากนอน ข้าล้า ข้าเหนื่อย ข้าเพลีย ข้าไม่มีแรงแล้ววว…”เบิร์กรีบพูดรีบตอบด้วยความอ่อนเพลีย
“ไปนอนเถอะ…ลุงไม่กวนแล้ว ฝันดีนะเบิร์ก”
“ฝันดีครับลุง”เบิร์กตอบแล้วเดินเข้าไปในห้อง เขากระโดดลงบนที่นอนนุ่มๆที่ทำมาจากขนสัตว์ด้วยความเหนื่อยเพลีย ส่วนลุงแบรยังคงนั่งอยู่หน้าเตาไฟสักพักเพื่อรับความอบอุ่นเพราะในยามค่ำคืนแผ่นดินกาเรียอัสก็ยังคงชุ่มชื้นไปด้วยสายฝนปรอยๆ อากาศจึงหนาวเย็น จากนั้นลุงแบรก็ลุกขึ้นเพื่อที่จะไปเข้านอน เสียงฝนที่ตกกระทบพื้นฟังแล้วมันช่างทำให้ผ่อนคลายอย่างมาก
และแล้ว…จากราตรีอันมืดมิดก็ได้จวนเวลาแห่งแสงสว่างยามรุ่งเช้าอีกครากับวันใหม่ที่มันจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปสำหรับอีเลียด ฮอร์ด…
Reply
#6
บทที่ ๔ ปรับตัวไม่ทัน


…ตะวันโผล่บนฟ้า กอปรกับขณะที่เสียงมีดกำลังหั่นเนื้อเพื่อนำมาทำอาหารในยามเช้า ณ บ้านของอีเลียด ฮอร์ด ส่วนเจ้าตัวเองที่ได้นอนสลบมาตั้งแต่เมื่อหัวค่ำคืนวาน ตอนนี้เขารู้สึกตัวค่อยๆตื่นจากความเพลียและอ่อนล้าแล้ว
“อะ..โอยย...ปวดเนื้อปวดตัวไปหมดเลย”ฮอร์ดพูดขึ้นขณะขยับตัวอยู่บนที่นอน เขาได้มองไปรอบๆ
“นี่บ้านเรานี่!!?..เรากลับมาบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!?”ฮอร์ดรู้สึกสงสัยแล้วพยายามลุกจากที่นอนค่อยๆเดินออกจากห้อง เขาได้ยินเสียงพ่อเหมือนกำลังทำอะไรอยู่ข้างล่างใต้ถุนบ้าน แล้วเห็นแม่กำลังทำอาหารอยู่จึงได้ค่อยๆเดินเข้าไปหา
“มะ..แม่ ข้ากลับมาบ้านได้ยังไง?”ฮอร์ดค่อยๆนั่งลงข้างๆแม่ที่กำลังหั่นเนื่ออยู่แล้วถาม
“รู้สึกตัวแล้วหรอลูกแม่!!?”
“ขะ..ข้าจำได้ว่าข้าอยู่ที่ชายแม่น้ำกำลังเอ่อ..กำลังแบก..แบก”ฮอร์ดพยายามนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน
“เจ้าคงจะเหนื่อยมากนะลูก หัวเบลอเชียว เจ้าน่ะฆ่าจระเข้แล้วสลบไป พ่อของเจ้า เบิร์กและเพื่อนพ่อที่ชื่ออัสคัสเป็นคนพาลูกกลับมาที่บ้านเอง”
“จะ..จริงสิ! ว่าแต่จระเข้ตัวนั้นละอยู่ที่ไหนรึท่านแม่ ท่านพ่อได้พามันกลับมาด้วยรึเปล่า !?”ฮอร์ดถามด้วยน้ำเสียงรนราน
“ไม่ต้องวิตกกังวลไปลูก ชัยชนะของลูกพ่อแม่จะปาทิ้งได้อย่างไรกันละ ดูนี่! แม่กำลังหั่นเนื้อของจระเข้ที่ลูกฆ่ามาได้มาทำเป็นอาหารให้ลูกกินอยู่นี่ไง ส่วนพ่อกำลังเอาหนังของมันไปล้างคราบเลือดออกที่ใต้ถุนบ้าน เดี๋ยววันนี้แม่จะทำชุดนักรบให้เจ้าดีไหม!”
“จริงหรอครับท่านแม่!!? นี่ข้าจะได้เอาหนังจระเข้ตัวใหญ่นั่นมาห่มกายงั้นหรอ? ขะ..ข้ากำลังจะเป็นนักรบแล้วหรอท่านแม่…ข้าชักจะอดใจรอที่จะได้ใส่ชุดนั้นไม่ไหวแล้ว”
“ได้ใส่แน่ลูก…แต่ตอนเนี้ยดูแลตัวเองให้หายดีเสียก่อนเถอะนะ”
“ครับท่านแม่ ฮ่าฮ่าฮ่า”ฮอร์ดหัวเราะด้วยความดีใจ
“เอ่อ..ฮอร์ด…เมื่อวานแม่ขอโทษนะที่ใช้ลูกไปล่าสัตว์..แม่ไม่คิดว่าลูกจะไปปะฉะดะกับจระเข้แบบนั้น”
“ท่านแม่...ข้าบอกท่านแล้วว่าข้าจะต้องได้อะไรติดไม้ติดมือกลับมาบ้าง ซึ่งข้าก็ทำได้ แถมมันเป็นสิ่งที่มีค่ามากเสียด้วย”
“แล้วทำไมในเมื่อลูกเข้าป่าแล้วถึงคิดล่าจระเข้ล่ะ สัตว์อื่นในป่าก็มีตั้งเยอะตั้งแยะ ทำไมต้องเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงแบบนั้นด้วยละลูก?”อาธาร์ถามด้วยความสงสัย
“ในตอนแรกข้าไม่ได้คิดที่จะล่าจระเข้เลยนะท่านแม่ ข้าเดินหาสัตว์ป่าแล้วไม่เจอแม้แต่สักตัวเดียว ข้าก็ยังสงสัยเหมือนกันว่ามันหายไปไหนกันหมด ข้าคิดว่าอย่างน้อยก็ต้องได้สัตว์เล็กๆสักตัวแหละ แต่ว่าในทางที่ข้าเดินไปมันมีแต่ต้นไม้ไม่มีสัตว์เลย จนตัวข้าเจอแม่น้ำ แม่น้ำที่เต็มไปด้วยความน่ากลัว”
“เอาเถอะลูกแม่! เรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว แถมลูกของแม่ก็ปลอดภัย”
“ครับท่านแม่! งั้นเดี๋ยวข้าขอลงไปดูท่านพ่อหน่อยนะ”ฮอร์ดพูดเสร็จก็ได้ลุกขึ้นช้าๆค่อยๆเดินลงบันไดไปหากาแลคที่ใต้ถุนบ้านแล้วตะโกนเรียก
“ท่านพ่อ!”
“อ้าว! รู้สึกตัวแล้วหรอ?”
“ครับผม…ก็ยังมีมึนๆหัวอยู่นิดหน่อยน่ะ พ่อกำลังทำอะไรหรอ!?”
“หนังจระเข้รางวัลของผู้กล้าไงลูก พ่อกำลังล้างคราบเลือดออกให้ แม่เจ้าจะได้เอามันไปทำชุดให้เจ้าใส่เท่ๆไงละ”
“ขอบคุณนะครับท่านพ่อ!”
“ฮอร์ด! ลูกเป็นผู้ชายที่กล้าหาญมากนะ พ่อรู้สึกสังหรณ์ว่าบ้านหลังนี้จะเล็กเกินไปสำหรับลูกเสียแล้วล่ะ”กาแลคพูดแล้วยิ้มให้กับลูกชายของเขา
“พ่อพูดเพ้ออะไรเนี่ย ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าน่ะมีบ้านนี้แค่หลังเดียว แล้วก็ภูมิใจที่ได้อยู่บ้านหลังนี้กับท่านพ่อท่านแม่ด้วย ข้าคงไม่มีปัญญาไปหาบ้านหลังใหม่ที่มันใหญ่กว่านี้ได้หรอกนะพ่อ”
“กาลข้างหน้าใครเลยจะล่วงรู้ล่ะลูก”
“เอ่ออืม..ข้าไปเดินเล่นดีกว่ายิ่งคุยยิ่งงง ฮ่าฮ่าฮ่า”ฮอร์ดพูดและหัวเราะไปตามประสา จากนั้นจึงค่อยๆเดินออกไปทางหมู่บ้านในยามเช้าเพื่อสูดรับเอาอากาศดีๆเข้าปอดของเขา
…ณ หมู่บ้านเล็กๆทางตอนใต้ของแผ่นดินกาเรียอัส ที่ซึ่งมีภูเขาติดล้อมกันกับขั้วโลกใต้ไปสู่ขั้วโลกเหนือของอีกซีกโลกหนึ่ง บางทีการที่มีภูเขากั้นแดนหนาวนี้เองทำให้ชาวกาเรียอัสที่อยู่ทางตอนใต้ไม่ได้รับผลกระทบจากลมหนาวมากนัก  ซึ่งในที่แห่งนี้มีผู้คนอาศัยและดำรงชีวิตมาหลายชั่วอายุคนแล้ว ป่าที่อยู่ตรงทางออกด้านทิศตะวันตกของหมู่บ้านเป็นป่าแห่งเดียวในแถบใต้นี้ชื่อว่า “ป่าชาร์ค” มีแม่น้ำอยู่ใจกลางป่าแต่เต็มไปด้วยฝูงจระเข้นับร้อยตัว นักรบชาวกาเรียอัส ไม่มีที่อยู่เป็นหลักเป็นแหล่ง โดยส่วนมากพวกเขาชอบเดินทางกันไปทางเหนือ ไปกันเป็นกลุ่ม บ้างก็ชอบทะเลาะวิวาท บ้างก็ชอบท้าทาย ส่วนมากจะชอบระรานสร้างความเดือดร้อนให้กับคนอื่น สิ่งเดียวที่ทำให้พวกเขาถูกเรียกว่านักรบมากกว่านักเลงอันธพาลคือการที่มีชุดที่ทำมาจากหนังจระเข้ ชาวกาเรียอัสนั้นถือว่าใครก็ตามที่มีหนังจระเข้ซึ่งมีเกล็ดหนาๆหุ้มกายเป็นคนกล้าหาญใจถึงพึ่งพาได้ เพราะจระเข้ที่นี่ตัวใหญ่มหึมา คงไม่มีผู้ใดเอาหนังของลูกจระเข้ที่ยังตัวเท่าสุนัขมาห่มกายให้ดูทุเรศเป็นแน่ และด้วยความคิดเช่นนี้เอง ทำให้ชายหนุ่มผู้มีนิสัยชอบตีรันฟันแทงคนอื่นเขาไปทั่วต่างพากันไปล่าจระเข้มาทำชุดห่มกาย แต่ด้วยจระเข้ที่ตัวใหญ่มากๆการจะพิสูจน์ความกล้าด้วยตัวคนเดียวดูจะเป็นการณ์เสี่ยงเกินไป เหล่าชายหนุ่มจึงต่างชวนพรรคชวนพวกของตนมาร่วมด้วยช่วยกัน เป็นเหตุให้ที่ผ่านมาไม่เคยมีชายคนใดเสี่ยงประจันหน้ากับจระเข้เพียงลำพังเลยสักคนเดียว ซึ่งบางครั้งก็ใช้วิธีสกปรกในการจัดการจระเข้เพื่อที่จะเอาหนังของมันมาทำเป็นชุดห่มกายให้ผู้คนเขานับถือแล้วสาวๆจะได้รุมตอม กลายเป็นวัฒนธรรมผิดๆที่สืบทอดกันมาในหมู่ชายชาวกาเรียอัสจนถึงบัดนี้
แต่ทว่าในที่สุด…ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งได้ทำในสิ่งที่ชาวกาเรียอัสนับถือกันมาตลอดกาลนานมาแล้วด้วยวิธีที่กล้าหาญชาญชัยเป็นอย่างยิ่ง ซึ่งเขาผู้นั้นได้อาศัยอยู่ในเขตหมู่บ้านเล็กๆแถบใต้ของแผ่นดิน ซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมเป็นพื้นที่กว้างติดกับชายป่าชาร์คนี้เอง…

“อรุณสวัสดิ์ฮอร์ด!”ชาวบ้านที่เดินอยู่ตามทางในหมู่บ้านเรียกทักฮอร์ด ส่วนตัวฮอร์ดได้ยิ้มพร้อมกับค่อยๆเดินไปทีละก้าวเพราะกล้ามเนื้อฉีกขาดทำให้เจ็บปวดระบมทั่วเรือนร่างไปหมด ตามทางที่ฮอร์ดเดินก็จะมีชาวบ้านมาทักมาสวัสดีอยู่ตลอดทาง สาวๆที่กำลังน่ารักสดใสก็ต่างส่งยิ้มให้กับเขา สายตาหวานๆของพวกนางมันทำให้ฮอร์ดนั้นกระชุ่มกระชวยเสียมากๆเลย
“พ่อรูปหล่อจ๋าา!!”เสียงแซวจากหมู่สาวๆที่นั่งเล่นอยู่ในร้านค้าข้างทาง ทำให้ฮอร์ดรู้สึกประหม่าเขินอายนัก ก็แต่ละคนสวยน่าเย้ายวนใจเป็นยิ่ง
“สวัสดีฮอร์ด!! กินข้าวเช้ารึยัง”เสียงลุงจากร้านอาหารตะโกนมาถาม
“เอ่อ..ขะ..ข้ายังไม่ได้กินอะไรเลย แต่แม่ข้าทำอาหารไว้ให้แล้วละขอบคุณนะท่าน”ฮอร์ดหันหน้าตอบกลับไป แล้วได้เดินไปนั่งตรงเก้าอี้ไม้กลางหมู่บ้านเพื่อมองผู้คนที่กำลังเดินผ่านไปมา แต่คนดังคนเก่งเนื้อมันช่างหอมนัก ยังไม่ทันที่ก้นฮอร์ดจะแตะเก้าอี้เลยเหล่าชาวบ้านเด็กๆสาวๆต่างพากันมารุมล้อมเขาทันที
“พ่อหนุ่ม! เล่าเรื่องที่ไปฆ่าจระเข้ให้ฟังหน่อยสิว่าต้องทำยังไงมีเทคนิควิธีการแบบไหนบ้าง ข้าจะได้พาลูกชายไปลองดูมั่ง บอกข้าหน่อยนะ”มีชาวบ้านคนหนึ่งเข้ามาถามด้วยความอ้อนวอน
“พี่ชาย! พี่เป็นวีรบุรุษในใจข้าเลย”เด็กชายตัวน้อยๆก็เอ่ยขึ้นแทรก
“เล่าเรื่องให้พวกเราฟังหน่อยนะหนูนะ ป้าอยากฟังเรืองตื่นเต้น”
“เธอมีคู่รักหรือยัง??”หญิงสาวอีกคนก็เดินเข้ามาถาม
“พี่ค่ะ? พอหนูโตเป็นสาวแล้วพี่ต้องจีบหนูนะ”เด็กหญิงหน้าตาน่ารักๆพูดด้วยสายตาหวานซึ้ง
ฮอร์ดสับสนไม่รู้ว่าจะต้องตอบใครยังไงก่อนดี ระหว่างนั้นก็มีสาวสวยหน้าตาจิ้มลิ้มคนหนึ่งเข้ามากอดฮอร์ดจากข้างหลังเอามือไขว้อกของฮอร์ดแล้วกระซิบข้างหูเขา
“ข้าอยากโดนเจ้าจูบจังพ่อหนุ่ม”ฮอร์ดได้ยินดังนั้นถึงกับขนลุกเสียวซ่านไปทั้งตัว ริมฝีปากและเสียงของนางมันช่างเย้าอารมณ์หัวใจเขาให้ร้อนแรงเสียเหลือเกิน
“ได้!! เดี๋ยวข้าจะเล่าให้ฟังก็ได้ ตั้งใจฟังนะ”ฮอร์ดพูดเสียงดังด้วยน้ำเสียงเขินประหม่าเล็กน้อย
เหล่าพวกชาวบ้านเด็กๆหญิงสาวต่างก็ตั้งอกตั้งใจฟังเสียงของฮอร์ดที่กำลังบอกเล่าเรื่องราวอันสุดระทึกของตนเอง บางคนฟังแล้วยิ้มตาม หญิงสาวบางคนฟังไปก็คอยส่งจูบให้ฮอร์ดไป

“รู้อย่างนี้ข้าไม่น่าไปล่าจระเข้เลย ทำตัวไม่ถูกนะเนี่ย จู่ๆมารุมมาล้อมกันแบบนี้”ฮอร์ดคิดอยู่ในใจจากนั้นก็ได้เล่าเรื่องราวต่อไปจนจบ
“พ่อหนุ่ม!! ข้ามีลูกสาว เจ้าจะเอาไหม!!?”ชายแก่คนหนึ่งถามขึ้น
“อะไรลุง!! เขามองข้าตลอดเวลาที่เล่าเรื่องเลยนะ อย่ามาแย่งหนูสิ”หญิงสาวอีกคนพูดโต้แย้ง
“หนูไม่ยอมนะพี่สาว! พี่ฮอร์ดสัญญาไว้แล้วจะแต่งงานกับหนูเมื่อหนูโตขึ้น”เด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่งพูดโต้ขึ้น  
“ยะ..อย่าทำอย่างนี้กันสิ”ฮอร์ดกล่าวพร้อมทำท่าทำมือห้ามแต่ไม่มีใครฟังเลยมัวแต่เถียงแย่งฮอร์ดกัน เขาจึงตัดสินใจลุกแล้วเดินออกไปเองอย่างเนียนๆ
“บ้าจริงๆเลย ไปหาเจ้าเบิร์กดีกว่าเรา อยู่แถวนี้เดี๋ยวจะโดนล้อมอีก!”เขาอยู่คิดในใจแล้วรีบเดินแบกสังขารที่ระบมออกไปจากตรงนั้น
แต่มันไม่ง่ายอย่างที่ฮอร์ดคิดเลย..เพราะทุกถนนหนทางที่ฮอร์ดเดินผ่านจะต้องมีคนมาคุยถามนู่นถามนี่อยู่ตลอดทาง บางทีกว่าจะถึงบ้านของเบิร์กได้ก็เล่นเอาฮอร์ดเหนื่อยเหมือนกัน
“เบิร์ก!!”ฮอร์ดรีบเปิดประตูบ้านเข้าไปหาเบิร์กแต่ไม่เจอ เขาเห็นแต่ลุงแบรที่กำลังนั่งขัดรองเท้าที่เปื้อนดินเปื้อนโคลนอยู่
“เอ้า! หนุ่มฮอร์ดเองเรอะ เข้ามาๆ”
“อ้ออ..อรุณสวัสดิ์ครับลุงแบร! ข้านี่รีบเดินมาที่บ้านของลุงเลยนะเนี่ย เห้ออ..นี่ข้าเป็นของหวานรึไงถึงได้โดนรุมตอมขนาดนี้ แย่จริงๆ!”ฮอร์ดกล่าวพร้อมกับเดินไปนั่งเก้าอี้
“คนเด่นคนดังก็ยังงี้แหละนะ มีแต่คนอยากเข้าหา”
“ข้าน่ะไม่ได้คิดหวังไว้เลยว่าจะต้องให้มีใครมาชื่นชมในตัวข้า เมื่อกี้เนี่ยนะข้ารีบเดินมาเลยเชียวหน่า ปวดระบมตับไตไส้พุงไปหมดแล้วครับเนี่ย...”ฮอร์ดถอนหายใจออกมาทอดหนึ่ง
“ก็ในหมู่บ้านเล็กๆแถบนี้ไม่เคยมีชายที่ฆ่าจระเข้ได้มานานแล้ว เป็นธรรมดาที่พวกเขาจะตื่นเต้นสนใจในตัวของเจ้านะ”
“เอาเถอะลุง! ว่าแต่เบิร์กไม่อยู่บ้านหรอ?”
“หลับเป็นตายอยู่ในห้องน่ะ สงสัยเมื่อคืนจะเพลียมาก”ลุงแบรตอบ เมื่อฮอร์ดรู้แล้วจึงลุกขึ้นเปิดประตูเข้าไปในห้องของเบิร์ก เขายืนมองดูเบิร์กที่กำลังหลับลึกชนิดที่ปลุกยังไงก็คงไม่ตื่น จากนั้นฮอร์ดก็ได้ค่อยๆนั่งลงไปข้างๆเบิร์กที่กำลังนอนอยู่
“ขอบใจมากนะสหายรัก! นอนปากหวอเชียว ข้านี่โชคดีนักที่ได้เกิดมาเป็นเพื่อนกับเจ้า!”ฮอร์ดได้พูดอย่างเบาๆ และก็ได้เอามือของเขาลูบหัวของเบิร์กสามครั้งด้วยรอยยิ้มจากนั้นจึงค่อยๆลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้สหายรักของเขาได้พักผ่อนอย่างเต็มที่
“ลุงแบร! ข้ากลับก่อนนะ ท่านพ่อท่านแม่คงกำลังรอข้ากลับไปกินข้าวอยู่แน่ๆ แล้วเจอกันนะลุง”ฮอร์ดได้เดินไปที่ประตูบ้าน
“อย่าแอบไปแตะก้นสาวระหว่างทางกลับล่ะฮอร์ดเอ้ย”ลุงแบรพูดแซวฮอร์ดขณะเขากำลังจะเปิดประตูออกไป
“นี่ลุง! ข้าไม่ใช่คนอย่างนั้นนะปัดโธ่”ฮอร์ดพูดก่อนจะปิดประตูออกจากบ้านไป
“เพื่อนเจ้าเบิร์กนี่มันเนื้อหอมจริงๆ เห้อ..ทำไมตอนข้าหนุ่มๆไม่มีสาวๆมารุมตอมแบบนี้บ้างนะ”ลุงแบรเองก็พร่ำเพ้อเบาๆอยู่คนเดียวในบ้าน

“ฮอร์ด ฮอร์ด ฮอร์ดจ้ะ”
“พ่อรูปหล่อจ๋าช่วยข้ายกของไปไว้ที่บ้านหน่อยสิจ้ะ วันนี้ที่บ้านไม่มีคนอยู่ ยกคนเดียวไม่ไหวนะจ้ะพ่อรูปหล่อ” เสียงจากสาวๆที่มาคอยเดินตามฮอร์ดตลอดทาง ฮอร์ดได้ปฏิเสธด้วยเหตุผลที่เขาคิดว่าน่าจะพอปัดไปได้แต่มันก็ไม่สามารถหยุดความอยากเข้าหาของคนรอบข้างได้เลย
“หึ่ย!! จะไปไหนจะทำอะไรไม่สะดวกเลยจริงๆ ไม่น่าห้าวเป้งไปฆ่าจระเข้เลยเรา”เขาได้บ่นอยู่ในใจ และในที่สุดฮอร์ดก็สามารถเอาชีวิตและร่างกายรอดกลับมาถึงบ้านจนได้
“กว่าจะถึงเล่นเอาปวดหัว!”ฮอร์ดตัดพ้อและเตะบันไดทางขึ้นบ้านดังทีหนึ่ง
“กลับมาแล้วหรอลูก! แม่กับพ่อกำลังรออยู่เลย มาๆ ขึ้นมากินข้าวเช้าเร็วลูก”อาธาร์ตะโกนเรียกลูกชายที่อยู่ตรงบันไดใต้ถุนบ้าน ฮอร์ดได้ค่อยๆเดินขึ้นบันไดเพื่อไปนั่งกินข้าวกับท่านพ่อท่านแม่ข้างบน
“เอ่อ..สวัสดีครับ หืม?”ฮอร์ดเจอผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ด้วยในวงข้าวของท่านพ่อกับท่านแม่
“ชายคนนี้ชื่ออัสคัส เพื่อนพ่อเอง เขาเป็นคนที่ไปช่วยเจ้าจากจระเข้เมื่อคืนน่ะ”
“อ่อ..ขอบคุณและสวัสดีนะครับท่านอัสคัส”ฮอร์ดค่อยๆเดินลงมานั่งกินข้าวข้างๆพ่อของเขา
“เอาละ! กินกันเลยนะ..”       
พวกเขาทั้งหมดได้กินข้าวเช้ากันไปคุยหยอกๆกันไป สงสัยอาหารเช้าวันนี้คงจะอร่อยถูกปากกัน...
  เมื่อรับประทานอาหารเช้ากันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทุกคนต่างก็ช่วยกันเก็บจานชามช้อน ส่วนอัสคัสเหมือนมีอะไรจะอยากคุยกับฮอร์ดเขาจึงได้เรียกฮอร์ดมาหาเขาหลังจากเก็บจานชามเรียบร้อยหมดแล้วรวมทั้งกาแลคพ่อของเขาด้วย เมื่อทั้งคู่เดินมาหาอัสคัสที่นั่งอยู่ พวกเขาก็คุยกันเรื่อยเปื่อยก่อนในตอนแรก พอคุยกันได้หอมปากหอมคอพอประมาณแล้วอัสคัสก็เริ่มประเด็นในสิ่งที่จะพูด
“ฮอร์ด ข้าน่ะชอบความไม่ย่อท้อในใจเจ้า แล้วข้าจะรู้สึกเสียดายมากถ้าหากเจ้าไม่คิดจะฝึกการต่อสู้ด้วยขวาน มีด หอก หรือวิชาการสู้รบทั้งหลาย”
“อืมม...พ่อเองก็คิดว่าสิ่งที่อัสคัสพูดมาก็มีเหตุผลนะลูก ตอนนี้ลูกจะใช้ชีวิตเป็นเด็กที่เอาแต่สนุกไปวันๆเหมือนเดิมไม่ได้แล้วนะ ถ้าหากวันพรุ่งนี้มันมีคนมาท้าตัวต่อตัวกับลูก ถ้าลูกแพ้ล่ะก็ทุกสิ่งทุกอย่างที่ลูกทำไปกับจระเข้นั่นมันจะสูญเปล่าทันที ผู้คนจะหมดความนับถือในตัวลูกได้”กาแลคเห็นด้วยกับอัสคัสแล้วหันไปพูดกับฮอร์ดลูกชายตน
“ผู้คนหมดความนับถือในตัวข้าก็ดีแล้ว เมื่อเช้าแค่ออกไปเดินเล่นข้ายังรู้สึกอึดอัดจนบอกไม่ถูก ข้าไม่อยากเป็นวีรบุรุษในใจใครทั้งนั้น ข้าอยากกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม”
จากนั้นฮอร์ดก็ได้ลุกขึ้นลงบันไดไปข้างหลังบ้าน กาแลคและอัสคัสต่างก็เข้าใจเขาดีว่าตอนนี้เขายังเด็ก ยังอยากมีชีวิตสนุกสนานตามแบบประสาเด็กๆอยู่
“ให้เวลาเขาหน่อยนะอัสคัส เขาคงยังไม่อยากมีภาระน่ะ”
“ไม่เป็นไรหรอก ยังไงวิชาต่อสู้ของข้ามันก็ไม่ได้หายไปเสียวันสองวันซะเมื่อไหร่ ข้าแค่อยากให้เขามีวิชาติดตัวเท่านั้นเอง เด็กหนุ่มคนนี้มีแววไปได้ไกลมาก”อัสคัสกล่าวกับกาแลค
อาธาร์มารดาของฮอร์ดเธอเองได้ยืนฟังในสิ่งที่สองคนนี้คุยกัน ใจหนึ่งของเธอก็ไม่เห็นด้วยแต่อีกใจก็สนับสนุน เพราะถ้าหากฮอร์ดฝึกการต่อสู้ เขาอาจจะเก่งและมีฝีมือจนขึ้นชื่อลือชาไปทั่ว กลับกันด้วยการที่เขามีชื่อเสียงจะทำให้มีคนคิดร้ายกับเขาได้ ด้วยแรงอิจฉาที่เขาเด่นเกินหน้าเกินตา พวกทางเหนือคงต้องมาทำร้ายเขาแน่นอน
(ดินแดนทางเหนือนั้น มีนักรบกาเรียอัสจอมอันธพาลอยู่เต็มไปหมดตั้งแต่เขตเมืองบูสขึ้นไป)
เธอยืนคิดอยู่ในห้องบนบ้านอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเธอก็ได้เดินออกจากห้องลงบันไดไปหาฮอร์ดที่นั่งเล่นอยู่หลังบ้านข้างใต้ถุน ส่วนกาแลคกับอัสคัสต่างก็ปรึกษาหารือกันเรื่องต่างๆไม่ว่าจะการลับขวานให้คม การสบัดขวานให้เฉียบ การเอาค้อนทุบยังไงให้ไว ส่วนทางด้านหมู่บ้านโอดินธันในตอนนี้พวกชาวบ้านต่างได้พาบุตรชายของตนไปที่ป่าชาร์ค เพื่อไปดูแม่น้ำจระเข้เพื่อหวังจะให้เหล่าลูกชายของตนทั้งหลายนั้น ได้ลงไปจับจระเข้เพื่อที่จะได้มีชื่อเสียงเลื่องลือ แต่ช่างน่าแปลกนะ เพราะระหว่างทางที่พวกชาวบ้านได้พาลูกหลานของตนมากันนั้น มีสัตว์ป่ามากมายอยู่บริเวณรอบๆไม่ว่าจะนกที่เกาะบนกิ่งไม้ ฝูงกวางที่กำลังเล็มหญ้า หมูป่าที่กำลังวิ่งเล่นและสัตว์อื่นๆนานาชนิด แต่เหตุใดเมื่อเย็นวานฮอร์ดถึงไม่เจอสัตว์ป่าเลยแม้สักตัวเดียว หรืออาจเป็นเพราะโชคชะตา แต่ถึงยังไงก็ตามแต่เมื่อเหล่าลูกชาวบ้านทั้งหลายมาเห็นแม่น้ำที่มีจระเข้นับร้อยนับพันตัวที่อยู่กลางป่าชาร์คแล้ว ต่างก็ขอให้พ่อแม่ของตนพาตนกลับบ้าน เพราะสิ่งที่เห็นมันคืออสูรร้ายแห่งความตาย แต่ละตัวใหญ่กว่าวัวกว่าควาย กระทิงก็กระทิงเถอะยังเล็กกว่าจระเข้ในแม่น้ำนี้เลย
“เจ้าฮอร์ดมันกล้าลงไปได้ยังไงวะเนี่ย! ท่านพ่อ..ไม่ว่ายังไงข้าจะไม่ลงไปให้โง่หรอก ตายแน่ๆถ้าลงไป”ชายหนุ่มคนหนึ่งพูดกับบิดาของตนที่พาเข้ามาที่นี่
“นี่ข้าต้องลงไปจับมันจริงๆหรอปู่!? ปู่ไม่รักข้าแล้วหรอ?”ชายหนุ่มถัดไปบอกกับปู่ของตน
“ลูกแม่กลับบ้าน! ลงไปล่ะก็ตายอย่างเดียว อย่าเอาชีวิตไปทิ้งเลยลูก แม่เห็นแล้วยังเสียววูบวาบเลย เจ้าหนูฮอร์ดคนนั้นอยู่ไกลเกินลูกชายแม่จะตามไปเทียบได้แล้ว”แม่ของเด็กหนุ่มอีกคนก็กล่าวกับลูกชายของตน
ซึ่งในขณะเดียวกันอาธาร์แม่ของฮอร์ดได้เดินมาคุยกับฮอร์ดที่นั่งอยู่ใต้ถุนหลังบ้าน ฮอร์ดเองก็กำลังนั่งเหม่อมองท้องฟ้าและสายลมอยู่คนเดียว
“เป็นอะไรหรอลูก?”
“เปล่าหรอกท่านแม่ แค่ท่านพ่อกับลุงอัสคัสคนนั้นจะให้ข้าฝึกขวาน หอกและก็มีดน่ะ ข้ายังไม่อยากฝึก มันเหนื่อย เอาเวลาที่ฝึกเหล่านี้ไปตกปลาจับปลายังสนุกว่าอีก”
“ฮอร์ด.. ลูกอย่าลืมสิว่าตอนนี้ลูกได้กลายเป็นจุดสนใจของชาวบ้านโอดิธันนี้กันทั้งหมู่บ้านแล้วนะ”
“ข้าอึดอัดน่ะท่านแม่ ชีวิตนี้ข้าขอแค่เบิร์กเป็นเพื่อนรู้ใจข้าคนเดียวก็พอแล้วล่ะครับ ข้าไม่ค่อยชอบให้คนมากมายมายุ่งกับข้าสักเท่าไหร่”
“แม่เองก็ไม่รู้จะพูดกับลูกยังไงละ ตามใจลูกก็แล้วกันนะ เพราะแม่เองก็ไม่อยากให้ลูกไปพัวพันกับเรื่องอันตรายแบบนี้อยู่แล้ว”อาธาร์ยิ้มแล้วลูบหัวฮอร์ดด้วยความเอ็นดูเบาๆก่อนจะลุกขึ้นเดินขึ้นไปบนบ้าน ฮอร์ดเองก็ได้ยิ้มให้กับแม่ของตนที่เดินหันหลังไป ตอนนี้ในใจฮอร์ดอยากจะออกไปหาอะไรทำจนจะแย่แล้ว แต่ด้วยเหตุที่ชาวบ้านจะชอบเข้ามารุมมาตอมดมเขามากเกินไปจนเขารู้สึกว่าตัวเองไม่มีอิสระภาพเหมือนแต่ก่อนทำให้ต้องนั่งแข็งๆอยู่ในบ้านจะออกไปจับปลากับเบิร์กเพื่อนสุดที่รักเหมือนทุกวันที่ผ่านมาคงจะไม่ได้เสียแล้ว

ทางอัสคัสเขาก็ได้เดินลงบันไดสวนกับอาธาร์แล้วออกจากบ้านไป
“อาธาร์! หนังจระเข้ข้าล้างเสร็จแล้วนะเดี๋ยวข้าจะไปเอาขึ้นมาให้เจ้าทำชุดให้ฮอร์ดใส่”กาแลคเดินเข้ามาหาภรรยาของตน
“นี่กาแลค?”
“หืม?”
“เมื่อกี้ข้าลงไปคุยกับลูกมา ข้าคิดว่าอย่าเพิ่งให้ลูกฝึกต่อสู้เลยนะ ข้ากลัวว่าถ้าหากลูกฮอร์ดเรามีฝีไม้ลายมือฉกาจฉกรรจ์แล้วล่ะก็ ข้าเกรงว่ามันจะเลื่องลือไปถึงแดนเหนือ”
“ฮ่าฮ่าฮ่า! อาธาร์จ๋า….เจ้าอย่าห่วงเรื่องนั้นเลย ลูกของเราคงไม่ไปหาเรื่องต่อยตีจนมีชื่อเสียงกระฉ่อนขนาดนั้นหรอก”กาแลคตอบอาธาร์แล้วดึงนางเข้ามากอดแนบอกอันล่ำสันของเขา หนวดเคราจั๊กจี๋หน้าผากของอาธาร์ ทำให้นางดิ้นแล้วหลุดยิ้มออกมา
“เคราของเธอมันจั๊กจี๋นะกาแลค”
Reply
#7
บทที่ ๕ กระทำตาม


...ณ ที่บ้านของลุงแบร เบิร์กที่ได้หลับไหลอย่างเอาเป็นเอาตายในที่สุดเขาก็ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้งจากเตียงนอนที่ได้ดูดวิญญาณของเขามาทั้งคืน เขาหาวออกมาด้วยความอ่อนล้าสายตาปรึมปรือ เบิร์กค่อยๆลุกขึ้นเดินออกจากห้อง เขาไม่เห็นลุงแบรอยู่ในบ้าน แสดงว่าลุงของเขาคงออกไปข้างนอก เบิร์กจึงได้เดินไปที่ห้องครัวเพื่อหาน้ำหาท่ากินคลายความอ่อนเพลีย เขาดื่มน้ำเหมือนขาดน้ำมาแรมปี จากนั้นก็ไปที่โต๊ะอาหารที่ตั้งอยู่ในครัว ซึ่งมีอาหารวางไว้คือเนื้อหมู เนย นมวัวและขนมปัง เบิร์กไม่รอช้ารีบจัดการทันที ส่วนทางด้านลุงแบรเองที่กำลังเดินคุยกับชาวบ้านในตลาดอยู่ ก็ได้เห็นพวกชาวบ้านกลุ่มหนึ่งดูท่าจะเป็นพ่อคนแม่คนแล้วได้เดินเข้ามาในหมู่บ้านพร้อมด้วยเด็กหนุ่มมากมาย ลุงแบรก็เกิดความสงสัยว่าพวกเขาไปไหนกันมา แถมไปกันเยอะเสียด้วย ลุงแบรเลยตัดสินใจเดินเข้าไปถามคนที่เดินผ่านหน้าแกเสียให้มันรู้เรื่อง
“นี่พวกเธอ พากันไปไหนมา มีเทศกาลอะไรงั้นหรือ?”
“อ้อ พวกเราพาลูกชายไปในป่าชาร์คมาน่ะ หวังจะให้จับจระเข้ให้ได้ ลูกชายเราจะได้มีหน้ามีตาในสังคมเหมือนพ่อหนุ่มฮอร์ดคนนั้นไง แต่พอไปเห็นแม่น้ำในป่าแล้วนี่นะ ถึงกับต้องยกเลิกความคิดกันเลยทีเดียว จระเข้หรือว่าสัตว์ประหลาดก็ไม่รู้ ตัวใหญ่โคตรๆ ลงไปล่ะก็นะมีแต่ตาย ตาย ตาย!!!”ชายใหญ่ที่ลุงแบรเข้าไปถามนั้นตอบแล้วได้เดินไปกับลูกชายของตน
ลุงแบรเองได้ยินได้ฟังดังนั้นก็เกิดอาการงงกับพวกชาวบ้านว่าทำไมถึงคิดจะเอาบุตรชายของตนไปเสี่ยงแบบนั้น อยากให้เป็นฮีโร่เหมือนฮอร์ดหรือยังไงกัน ลุงแบรได้แต่ถอนหายใจ
“พวกชาวบ้านนี่ถ้าจะเพี้ยนเสียแล้ว เรื่องแบบนี้มันเลียนแบบตามกันง่ายๆได้ซะที่ไหน”ลุงแบรคิดพูดอยู่ในใจแล้วเดินกลับบ้านของตน
ฝั่งอัสคัสเองที่กำลังเดินอยู่ตามทางของหมู่บ้านก็รู้เรื่องราวนี้
“พวกชาวบ้านนี่แปลกจริง อยู่ดีๆก็อยากฆ่าลูกตัวเองซะงั้น”
แล้วเขาก็ได้เดินไปที่บ้านของตนเองเช่นกัน ปล่อยให้ตามหมู่บ้านนั้นวุ่นวายไปกับการเดินทางกลับออกมาจากป่าชาร์คของผู้คนมากมาย และทางกาแลคพ่อของฮอร์ด ก็ได้เห็นชาวบ้านมากมายอยู่หน้าบ้านต่างกำลังเดินทางเข้าไปในบ้านของตนอีก ซึ่งก็ด้วยความสงสัยว่ามันมีเรื่องอะไร เขาจึงได้ลงบันไดบ้านไปถามชาวบ้านที่มีบ้านอยู่ใกล้ๆกัน
“นี่! ไปไหนกันมาหรอ คนเยอะเชียว มีงานเลี้ยงงานฉลองที่ไหนแล้วไม่บอกข้างั้นเรอะ!!?”กาแลคหยอกถาม
“เปล่าเลย! พวกเราน่ะพาลูกชายไปในป่าชาร์คที่ฮอร์ดลูกเจ้าเมื่อวานได้สร้างวีรกรรมกับจระเข้มาน่ะแหละ”
“หืม!? นี่เจ้าเสียสติไปแล้วหรอ ไม่รักลูกชายตาดำๆที่ยืนอยู่ข้างๆแล้วรึไง”กาแลคตอบด้วยสีหน้าจริงจังแล้วส่งสายตาไปที่เด็กหนุ่มผู้ซึ่งเป็นลูกของชาวบ้านคนนั้น
“ตอนนั้นน่ะข้าคิดว่ามันต้องมีจระเข้ตัวเล็กๆบ้างแน่ๆ แต่พอไปจริงๆขนาดลูกจระเข้มันยังใหญ่เท่าจระเข้ปกติตามแม่น้ำริมคลองธรรมดาแถวๆแอ่งน้ำขังนั่นเลยนะ ไม่ไหวๆ ลูกชายเจ้านี่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ นับถือเลย พูดถึงจระเข้แล้วยังเสียววาบๆเลย”
“เพราะยังงี้ข้าถึงได้ว่าเจ้าไปเมื่อกี้ไง เพราะข้าน่ะไปเห็นมาแล้ว ว่ามันอันตราย กลับไปพักผ่อนเถอะ ลูกชายเจ้าคงขวัญผวาหมดแล้ว ให้กลับไปนอนพักซะ แล้วจำไว้นะว่าอย่าทำอะไรโง่ๆแบบนี้อีก นี่เห็นว่าบ้านอยู่ใกล้กันนะเนี่ยถึงได้ว่าเตือนสติ”กาแลคกล่าวด้วยรอยยิ้มซึ่งชาวบ้านคนนั้นก็ยินดีรับฟังก่อนจะลากาแลคเดินกลับเข้าไปในบ้านของตัวเอง ส่วนกาแลคพอรู้เรื่องนี้จึงได้เดินไปที่ใต้ถุนบ้านไปหาอาธาร์ที่กำลังแร่หนังจระเข้เอามาทำเป็นชุดให้ฮอร์ดอยู่
“ข้างนอกมีอะไรกันหรอกาแลค?”
“พวกเขาพาลูกชายตนเข้าไปล่าขระเข้ในป่าชาร์คกันน่ะ”กาแลคลงไปนั่งพื้นข้างๆอาธาร์
“ตายแล้ว!! จริงหรอกาแลค แล้วมีใครเป็นอะไรไหม?”
“ไม่มีหรอก! พวกชาวบ้านข้างนอกนั่นพอไปเห็นแม่น้ำนั้นแล้วก็เปลี่ยนความคิดทันที ฮ่าฮ่าฮ่า”
“ดีแล้วล่ะค่อยยังชั่ว ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้พวกชาวบ้านพาลูกชายตนไปหาความตาย เห้ออ”อาธาร์ว่าพลางถอนหายใจ
“ก็คงอยากจะให้ลูกชายตัวเองเป็นเหมือนฮอร์ดลูกเราไง แต่ก่อนเคยมีใครไปล่าสัตว์ในป่าชาร์คมั้ยล่ะ ไม่มี!! อย่างมากก็แค่ชายป่า ฮอร์ดเป็นคนแรกที่เข้าไปถึงกลางป่า พอลูกเรารอดมาได้ก็คงคิดว่าลูกชายตนจะสามารถทำได้เหมือนกัน แต่มันไม่ง่ายอย่างนั้น จริงๆถ้าข้ารู้ว่าฮอร์ดจะไปล่าจระเข้เมื่อวาน ข้าจะรีบดึงจมูกลูกกลับบ้านเลย เพราะมันอันตราย อันตรายจริงๆ”กาแลคกล่าวเล่าแก่อาธาร์
Reply
#8
บทที่ ๖ อดีตของลุงแบร


...ณ บ้านเบิร์ก ลุงแบรกำลังยืนเอ้อระเหอลอยชายอยู่ตรงหน้าต่างบ้าน อัสคัสที่รออยู่ในบ้านของเขาเองเพื่อให้พวกชาวบ้านสงบลงก็ได้เดินผ่านมาแถวๆบริเวณนั้นพอดี ทำให้เขาสังเกตุเห็นคันธนูแขวนอยู่ตรงผนังบ้าน ซึ่งมีตาแก่กำลังยืนชมวิวตรงหน้าต่างอยู่
“นี่ลุง! ธนูที่แขวนอยู่ผนังหน้าบ้าน คุ้นๆนะ”อัสคัสรู้สึกจำได้ว่ามันเป็นธนูของเบิร์ก
“คุ้นยังไงละพ่อหนุ่ม? จะบอกว่านี่เป็นธนูของเจ้ายังงั้นเรอะ”ลุงแบรโดนอัสคัสทักดังนั้นจึงถามกลับไป
“ไม่ใช่อย่างนั้น! ข้าแค่อยากถามเฉยๆ เพราะมันเหมือนกับธนูของเด็กหนุ่มที่ชื่อเบิร์กในหมู่บ้านนี้เลย”
ลุงแบรหยุดพูดไปชั่วขณะหนึ่งเพื่อเพ่งพิจารณาดูรูปร่างของอัสคัส เขาดูตัวใหญ่กำยำ ผมสีแดงหยักศกยาวประหลัง หนวดเคราสีแดงหนาดก ส่วนเคราถูกกันด้วยใบมีดจนเหลี่ยมคมสวย ใบหน้ามีรอยวัยรุ่นกาหน่อยๆ บ่งบอกถึงความมีอายุพอสมควร เมื่อลุงแบรมองดูอัสคัสเรียบร้อยแล้วจึงกล่าวถามต่อไปว่า
“เบิร์กหรอ? ชื่อคุ้นๆนะ เจ้ารู้จักเด็กคนนั้นได้ยังไงล่ะ เจ้าเองก็ดูเป็นผู้ใหญ่วัยฉกรรจ์แล้ว ไปรู้จักกับเด็กหนุ่มที่ชื่อเบิร์ก ไม่มีสหายวัยเดียวกันเรอะ?”
“นี่ลุง! พูดอย่างกับข้าจะไปคบเด็กเลยนะ ข้าน่ะเป็นสหายของกาแลคพ่อของฮอร์ด...อีเลียด ฮอร์ด ผู้โด่งดังในชั่วข้ามคืนไง ลุงคงรู้จักใช่มั้ยเด็กหนุ่มที่ชื่อฮอร์ดน่ะ ถ้าไม่รู้นี่โคตรเชยเลยนะจะบอกให้ เพราะเด็กหนุ่มที่ชื่อเบิร์กนั้นเป็นเพื่อนกับฮอร์ดไงลุงเข้าใจยัง?”อัสคัสกล่าวพร้อมยกไม้ยกมือประกอบท่าทาง
“อ่อ อย่างนี้นี่เอง ว่าแต่เจ้ารู้ได้ยังไงว่านี่เป็นธนูของเด็กหนุ่มที่ชื่อเบิร์กคนนั้นล่ะ มันอยู่ที่บ้านข้ามันก็ต้องเป็นของข้าสิ”
“ก็ข้าเห็นรอยแกะสลักเต็มคันธนูนั่นเลย คนอื่นเขาไม่เอามีดมาแกะสลักธนูให้มันดูเลอะเทอะหรอกหน่า ที่สำคัญเมื่อวานข้าเห็นคันธนูอันนี้แบบนี้อยู่ในมือเจ้าเบิร์กจริงๆ อย่าบอกนะว่า…มันไปขโมยของลุงมาแล้วเอามาคืนในตอนเช้า ถ้างั้นลุงนี่ก็ซื่อน่าดูเลยนะ โดนขโมยธนูไปยิงเล่นทุกวันๆแล้วยังไม่รู้ตัวแบบนี้”อัสคัสกล่าวด้วยน้ำเสียงหยอกๆนิดหน่อย
“พ่อหนุ่มเอ้ยย! นี่ข้าแก่กว่าเจ้านะ คุยเสียอย่างกับข้าเป็นเด็กยังไม่หย่าน้ำนมยังไงยังงั้น เอาล่ะ ข้าเป็นลุงของเจ้าเบิร์กมันเอง และที่นี่ก็คือบ้านของข้ากับเจ้าเบิร์ก ส่วนธนูอันนี้เจ้าพูดถูกแล้ว มันเป็นของเบิร์ก เป็นคนช่างสังเกตุดี อย่างงี้คบได้ ฮะฮ่าฮ่า”ลุงแบรกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“เอ้า! แล้วลุงจะถามวกไปวนมาเพื่อ..เอ้ออ แต่ดูท่าทางบ้านลุงคงมีอันจะกินนะ ลุงนี่อ้วนเชียว ไหนๆก็ไหนๆละ เราสองคนก็เหมือนญาติกันแล้วตอนนี้ ลุงเลี้ยงมื้อกลางวันข้าด้วยก็แล้วกันนะ”อัสคัสรีบวิ่งขึ้นไปบนบ้านทันที
“ข้ายังไม่ได้บอกให้ขึ้นมา มันวิ่งขึ้นมาหน้าตาเฉยซะงั้น แล้วนี่ข้าไปเป็นญาติกับมันตอนไหนละเนี่ย!?”ลุงแบรบ่นพึมพำด้วยความจำใจ

เมื่ออัสคัสได้เดินขึ้นไปบนบ้านของลุงแบรเรียบร้อยแล้ว เขาก็ได้นั่งลงตรงโต๊ะอาหาร ในความคิดของลุงแบรก็ว่าด้วยไหนๆตนก็ไปคุยกับเขาแล้วก็น่าจะเลี้ยงอาหารสักมื้อตามมารยาท และก็บังเอิญที่เบิร์กเดินขึ้นมาบนบ้านพอดี
“สดชื่นจริงๆ! อ่าา”เบิร์กเดินเข้ามาในสภาพผมเปียก ห่มชุดหนังที่ดูเหมือนเปียกน้ำนิดหนึ่ง
“อาบน้ำเสร็จแล้วหรอเจ้าเบิร์ก ดูสิ! ใช่คนรู้จักเจ้าไหม”ลุงแบรกล่าวกับเบิร์กแล้วส่งสายตาไปทางอัสคัส
“อ้ออ ลุงแบรนี่อัสคัส เราเพิ่งรู้จักกันเมื่อเย็นวานน่ะ”
“เรื่องนั้นลุงรู้แล้ว ไปเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้มันดีก่อนไป แล้วออกมากินมื้อเที่ยง ตื่นก็สายอาบน้ำก็ช้า”ลุงแบรกล่าวกับเบิร์กด้วยน้ำเสียงบ่นๆ
“ลุงเจ้านี่ขี้บ่นนะเบิร์ก”อัสคัสพูดแทรก
“เขาก็เป็นยังงี้แหละท่าน ฮ่าฮ่าฮ่า”
“พ่อหนุ่ม เจ้านี่จริงๆเลย ดูท่าจะเป็นคนอารมณ์ดีน่าดูเลยนะ”ลุงแบรเดินมานั่งเก้าอี้ที่โต๊ะอาหารกับอัสคัส
“แล้วจะให้อารมณ์เสียไปทำไมเล่าลุง ว่าแต่เครื่องปั้นดินเผาพวกนี้ และก็แก้วทอง เก้าอี้หรือแม้กระทั่งโต๊ะดูท่าจะเป็นของมีราคาทั้งนั้นเลยนะ นี่ลุงซื้อมาด้วยเหรียญทั้งหมดกี่เหรียญเนี่ย!?”อัสคัสถามด้วยความสงสัย
“๒๕๐ เหรียญ ถามทำไมล่ะ”
“๒๕๐ เหรียญ!!! นี่ลุงมีทรัพย์สมบัติมากขนาดนั้นเลยหรอ ข้าล่าสัตว์ขาย ได้แค่เหรียญเดียวก็นับว่าดีมากแล้ว ลุงทำมาหากินด้วยอะไร ข้าสงสัยจริง?”
“มันไม่ใช่เรื่องของเจ้าที่จะต้องรู้”ลุงแบรกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ชี้ทางให้ผู้อื่นได้ดีมันจะเป็นผลดีแก่ตัวลุงเองด้วยนะ บอกเถอะหน่า ไหนๆเราก็คนบ้านเดียวกัน”
“ข้าบอกว่าไม่ก็ไม่ไง!!”ลุงแบรตะคอกเสียงดังใส่ ทำให้เบิร์กเดินออกมาด้วยความสงสัย แล้วมานั่งตรงเก้าอี้ที่โต๊ะอาหารอย่างช้าๆ
“มีอะไรกันหรอท่านทั้งสอง?”
“เอิ่มเอ่อ ไม่มีอะไรหรอกเบิร์ก ข้ากับลุงเจ้าแค่สนทนาถูกคอกันไปหน่อยน่ะ”อัสคัสยังคงน้ำเสียงสดใสไว้
ลุงแบรไม่สนใจตั้งหน้าตั้งตากินอาหารมื้อเที่ยงไปโดยไม่คุยกับใคร
“อาหารมันจะไม่อร่อยก็เพราะบรรยากาศแบบนี้แหละ”เบิร์กพูดลอยๆด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยพอใจนักแล้วกินอาหารไป อัสคัสยังคงเต็มไปด้วยความสงสัยแต่เขาก็สำรวมตัวเองไว้ กินอาหารตามมารยาท ไม่กินฟุ่มเฟือย กินแต่น้อย กินพอประมาณ
“ข้าไปหาฮอร์ดดีกว่า ไม่มีอารมณ์ให้ตายสิ”เบิร์กหงุดหงิดขึ้นขณะที่กินอาหารยังไม่หมดแล้วเดินออกจากบ้านไป ปล่อยให้อัสคัสกับลุงแบรนั่งกันอยู่สองคน ลุงแบรก็ยังคงก้มหน้าก้มตากินโดยไม่พูดอะไรสักคำ
“นี่ลุง! เมื่อกี้ถ้าข้าเซ้าซี้มากไป ข้าก็ขออภัย ข้ามิได้ตั้งใจจะสร้างความรำคาญให้กับลุง ข้าขอตัว”อัสคัสลุกขึ้น
“นั่งลงก่อนพ่อหนุ่ม”
“จะว่าข้าต่อรึไงลุง?”อัสคัสนั่งลงเหมือนเดิมอย่างสำรวม
“เมื่อกี้ข้าต่างหากที่ต้องขอโทษ ข้าบอกเจ้าไม่ได้ เหตุเพราะเบิร์กยังอยู่ในบ้าน”
“เบิร์กอยู่แล้วทำไมละ มันมีอะไรงั้นหรอลุง?”
“เจ้าสงสัยเรื่องทรัพย์สินมากมายของข้าใช่ไหม ว่าข้าเอามันมาจากไหน?”
“ใช่แล้ว! แต่ลุงกลับตะคอกใส่ข้า.. ทำไม?”
“เพราะว่าข้าไม่ใช่คนที่นี่!!”ลุงแบรกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“เอ่อ แล้วถ้าไม่ใช่คนที่นี่ พูดเรื่องทำมาหากินนี่จะถูกฆ่าหรือไงกันน่ะ ถึงได้โมโหไปเมื่อกี้”อัสคัสยื่นหน้าไปหาลุงแบร
“ไม่ใช่ข้าคนเดียว เบิร์กเองก็เช่นกัน”
“เบิร์กก็ด้วยหรอ มันหมายความว่าไง ลุงพาเจ้าเบิร์กขึ้นมาจากมหาสมุทรตรงขอบชายแดนรึไง!?”อัสคคัสสงสัยหนักขึ้นไปอีก
“จะบ้าหรอ! ข้าเป็นคนนะไม่ใช่สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก ข้ากับเบิร์กน่ะเป็นคนแดนเหนือ!!!”น้ำเสียงลุงแบรเริ่มเบาลง
“แดนเหนือ!!? นี่ลุงมาจากแดนเหนืองั้นหรอ แล้วมาจากบ้านไหนเขตไหน!!?”
“นาเมเน็ก!!!”
อัสคัสได้ยินดังนั้นก็ตกใจ เพราะที่นาเมเน็กถือว่าเป็นเขตหมู่บ้านที่เจริญที่สุดในแผ่นดินกาเรียอัสในตอนนี้ มีนักรบมากมายอยู่ที่นั่น ทั้งโหด เถื่อน ดิบ กระหายอำนาจอย่างที่สุด พวกนักเลงอันธพาลที่ใฝ่ฝันอยากจะเป็นผู้นำมักจะไปที่นาเมเน็กกัน เพื่อไปสู้กับกลุ่มนักเลงอื่นๆให้ราบคาบแล้วตนจะขึ้นไปอยู่แทนที่พวกที่แพ้ไป…ทำให้อัสคัสจึงถามต่อว่า
“ลุงมาจากที่นั่น!? แล้วลุงมีชีวิตรอดมาได้ยังไง”
“ฟังข้าให้ดีนะพ่อหนุ่ม แล้วห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกเบิร์กหรือว่าใครก็ตามเด็ดขาดเข้าใจมั้ย!!?”ลุงแบรกล่าวกำชับ
“ข้าให้สัญญา จงบอกแก่ข้าเถอะ”
“จริงๆแล้วที่นาเมเน็กสมัยตอนข้ายังหนุ่ม ข้ามีพี่ชายอยู่ที่นั่น ยกพวกตีรันฟันแทงคนอื่นเขาไปทั่ว เราสองคนพี่น้องเกิดในหมู่บ้านนาเมเน็ก ซึ่งมันเต็มไปด้วยพวกที่อยากขึ้นไปเป็นใหญ่ เพราะว่านาเมเน็กเป็นเขตที่กว้างขวาง มีแหล่งข้าวแหล่งน้ำอุดมสมบูรณ์อยู่ใกล้ๆ เมื่อเทียบกับโอดิธันบ้านของเราที่นี่แล้ว นาเมเน็กเปรียบเสมือนเมืองหลวงเลยทีเดียว คนที่มีทักษะช่าง ศิลปะ การประดิษฐ์ มักจะหอบตัวขนข้าวขนของไปทำมาหากินกันที่นั่นเพราะรายได้ดี แต่ก็ต้องได้อย่างเสียอย่าง ถ้าเกิดเรามีครอบครัวล่ะ แล้วถ้าเรามีลูก ถ้ามีลูกชายก็อาจจะโดนพวกนักรบกาเรียอัสกระทึบเอาได้ แล้วยิ่งมีลูกผู้หญิงนี่ต้องระวัง อาจจะโดนฉุดไปข่มขืนเสียอย่างดื้อๆ ข้ากับพี่ชายในตอนนั้นจึงคิดที่จะครองนาเมเน็กเพื่อที่จะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งให้ดีขึ้น ซึ่งเราสองคนพี่น้องก็ทำได้ เรามีพวกพ้องบริวารมากมาย เรากลายเป็นผู้มีอำนาจบารมี แต่ปณิธานที่เราสองพี่น้องได้ตั้งใจจะทำนั้น มันไม่ได้เป็นไปอย่างที่คิด พี่ชายข้าหลอกลวงข้าให้ช่วยเขาครองนาเมเน็ก แล้วพอมันสำเร็จเขากลับกุมอำนาจเด็ดขาดไว้ซะเอง แทนที่นาเมเน็กจะน่าอยู่ขึ้น มันกลับเลวร้ายลง เขาฆ่าคนเป็นว่าเล่น ใครไม่ยอมรับเขาต้องโดนรุมประชาทัณฑ์ ข่มขืนลูกสาวชาวบ้านเขาไปทั่ว จนในที่สุดเขาก็พบรักกับหญิงสาวแสนสวยคนหนึ่ง ซึ่งในตอนแรกข้าคิดว่านางต้องมาทำให้พี่ชายข้ากลับตัวกลับใจได้แน่ๆ แต่มันหาได้เป็นอย่างนั้น นางคืออสรพิษร้าย เลวทรามไม่สมกับใบหน้าอันสวยสดของนางเลย ข้านี่เจ็บใจจริงๆ แล้วเมื่อเวลาผ่านไป พวกเขาสองคนก็ได้ให้กำเนิดบุตรชาย พวกเขาตั้งชื่อให้ว่า เบิร์ก!”
“เอ่อ…ตอนนี้..ข้าเริ่มเข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมถึงให้เบิร์กรู้เรื่องนี้ไม่ได้”อัสคัสฟังด้วยสีหน้าจริงจัง เขากอดอก นั่งหลังตรง ดูเคร่งขรึมมาก
“ข้าแค่สงสารเด็กที่ยังบริสุทธิ์ ข้าเกรงว่าเด็กคนนี้จะโตมาในสภาพแวดล้อมอันเลวร้าย ข้าไม่ต้องการให้เด็กอยู่ในโลกอันโหดน่ารักจังม สองเดือนหลังจากเบิร์กเกิด ข้าได้พาเขาหนีไปพร้อมกับธนูที่เจ้าเห็นแขวนอยู่ที่ผนังหน้าบ้านนั่นแหละ ข้าเก็บทรัพย์สมบัติเงินทองมามากพอสมควร เพื่อที่จะหาแหล่งพักพิงใหม่ แต่สุดท้ายพี่ชายข้าก็รู้เรื่องนี้เข้าเสียได้ เขาส่งพวกนักเลงถือขวาน ถือค้อน ถือมีดถือดาบ ไล่ฟันข้าที่กำลังอุ้มเด็กทารกตัวน้อยๆ ข้าวิ่งไปที่ชายฝั่งทะเลด้านตะวันออก ข้าวิ่งมาผิดที่ ข้าเจอทางตัน ข้ายืนอยู่ตรงหน้าผาที่สูงชะลูด มันเสี่ยงมากในตอนนั้น ในขณะที่ข้ากำลังร้อนรนกับหนทางข้างหน้า ข้าก็ได้ถูกศรธนู ยิงปักเข้ามาที่กลางหลังจนข้าตกหน้าผาลงสู่ห้วงทะเลกับเด็กทารกน้อยคนนั้น แต่ไม่รู้ว่าเพราะโชคช่วยหรืออะไรข้ารอดมาได้ ศรธนูที่ปักกลางหลัง มันติดเสื้อขนสัตว์ มีเพียงแค่ลอยถลอกๆนิดหน่อยเท่านั้น ข้าเดินเลาะชายฝั่งลงมาทางใต้เป็นเวลา ๒ ปี จึงมาถึงโอดิธันหมู่บ้านแห่งความสงบนี้ ซึ่งตอนนั้นฮอร์ดเพิ่งจะเกิดเองมั้งนะ ข้าก็ไม่รู้จำไม่ค่อยได้มันนานมากแล้ว หลังจากนั้นข้าก็หาข้าวหาน้ำกินให้เต็มที่เลยที่หมู่บ้านนี้ แล้วค่อยลงมือสร้างบ้านขึ้นที่นี่ ณ ตรงนี้”ลุงแบรพูดเล่าไปพร้อมกับหลับตาลงในบางช่วง
“ช่วงเวลาแห่งความเลวร้ายมันได้ผ่านมาแล้ว ข้าไม่อยากเรียกลุงเลยพอได้ฟังเรื่องทั้งหมดแล้ว”อัสคัสกล่าว
“จริงๆชื่อของข้าคือ แบเรียสนาบาลู แต่เรียกว่าแบรก็พอ อย่าทำให้มันยุ่งยากนักเลยพ่อหนุ่ม”
“งั้นก็ได้ แล้วลุงบอกเบิร์กว่ายังไงเวลาเขาถามหาพ่อหาแม่ของเขา?”
“ข้าก็ตอบไปอย่างง่ายๆ พ่อแม่เจ้าตายแล้ว ด้วยโรคร้าย ศพถูกลอยแพไปกลางทะเลเพื่อไม่ให้เชื้อโรคแพร่ระบาด”
“เนียนจริงๆลุง ดีนะที่เบิร์กเขาไม่ถามว่าแล้วทะเลไม่เน่าหรอลุง ปลาไม่ตายหรอ ถ้ายังงั้นนะจะแถถูกไหม?”อัสคัสกล่าวหยอกลุงแบร
“อันนี้มันก็แล้วแต่ฝีปากของข้าแล้วละ ฮ่าฮ่าฮ่า”ลุงแบรหัวเราะ
“เชื่อเขาเลย…”
“นี่พ่อหนุ่ม ข้ามองดูลักษณะเจ้าแล้วเนี่ย ดูแข็งแรง ถึก ทน ทรหด เจ้าคงจะมีฝีไม้ลายมือพอตัวอยู่นะ สอนให้เจ้าเบิร์กมันบ้างสิ”ลุงแบรเอ่ย อัสคัสก็พยักหน้าแล้วยกแก้วน้ำมาดื่มเพื่อดับกระหาย…
Reply
#9
บทที่ ๗ ลางร้ายเริ่มก่อตัว


...อีเลียด ฮอร์ดที่เอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน ไม่ออกไปหาไรทำเหมือนที่เคยทำมาตลอดทุกวัน อิสระภาพของเขายังคงมีแต่สิ่งที่เขาหายไปคือความเป็นตัวของตัวเอง เขานั่งคิดไตร่ตรองในสิ่งที่พ่อของเขาพูดไว้อย่างถี่ถ้วน มันล้วนมีเหตุผล เพราะตัวฮอร์ดในตอนนี้ได้กลายเป็นวีรบุรุษคนแรกของหมู่บ้านโอดิธันไปเสียแล้ว ผู้คนในหมู่บ้านต่างชื่นชมยกย่องในตัวฮอร์ด สิ่งที่ฮอร์ดต้องทำไม่ใช่การออกไปผจญภัยแบบเด็กๆ ล่าสัตว์ไปวันๆแล้ว สิ่งสำคัญที่เขาต้องทำในตอนนี้คือทำตนเองให้เหมาะสมกับที่คนอื่นเขายกย่อง ฮอร์ดนั่งคิดอยู่อย่างนั้นเงียบๆคนเดียวตรงใต้ถุนบ้าน

“ฮอร์ด!!”
เบิร์กตะโกนใส่หูข้างขวาของฮอร์ด จนฮอร์ดนั้นสะดุ้งเพราะมัวแต่เหม่อลอยอยู่
“เจ้าเบิร์ก!! โผล่มาดีๆไม่ได้รึไงเนี่ย ตกใจหมด!”
“โธ่เอ้ยย!! ข้าน่ะมายืนอยู่ข้างหลังเจ้าได้พักหนึ่งและ มัวแต่นั่งเหม่อมองฟ้าอยู่นั่น จะไปแตะขอบฟ้ารึไง”เบิร์กนั่งลงคุยข้างๆฮอร์ด
“ข้าคิดไรเรื่อยเปื่อยน่ะ กินมื้อเที่ยงมายัง?”
“ยังเลยย! วันนี้ข้าตื่นสาย เพลียจากการแบกเจ้าเมื่อคืนนั่นแหละ เมื่อกี้ก็กำลังจะกินอาหารเที่ยงอยู่ อัสคัสเขาไปที่บ้านข้าน่ะ แต่ลุงแบรกลับทำบรรยากาศโต๊ะอาหารเสียซะได้ หมดอร่อยเลย”
“อัสคัสไปบ้านเจ้าหรือ! แล้วไปทำไมอะ ลุงแบรเองเขาไม่รู้จักอัสคัสนี่ คงจะคุยกันไม่ถูกคอล่ะมั้ง”
“ตอนแรกก็คุยกันดีๆอยู่นั่นแหละ แต่พอข้าไปเช็ดตัวใส่เสื้อผ้าในห้องประเดี๋ยวเดียวเอง ออกมานี่หน้าบึ้งอย่างกับปวดท้องอะไรอย่างนั้น”เบิร์กพูดแล้วทำหน้าประกอบ
“อ่ออ เดี๋ยวก็คงดีกันเองละมั้ง ว่าแต่เบิร์ก…?”
“มีไร? จะชวนไปแทงปลารึไงวันนี้ ถ้าจะแทงปลานะข้าแนะนำไปตรงคลองชายหมู่บ้านดีกว่า คราวที่แล้วเจ้าพาไปแทงที่บ่อน้ำขังจากน้ำท่วม นี่เจ้าคิดว่ามีน้ำเยอะแล้วปลาจะเยอะตามน้ำหรือไง เดินตัวปลิวกลับบ้านกันเลยนะวันนั้นน่ะ ลืมแล้วหรอ?”
“ไม่ใช่เรื่องนั้น เจ้าก็รู้ว่าตัวข้าในตอนนี้จะออกไปเล่นสนุกวันๆไม่ได้แล้ว พวกชาวบ้านต่างพากันยกย่องข้าเกินจริง ข้าน่ะไม่สมควรที่จะถูกเรียกว่าเป็นวีรบุรุษเลย ฝีมือของข้าก็กระจอกสิ้นดี แต่ในเมื่อเรื่องมันเป็นอย่างนี้ไปแล้ว ข้าต้องเปลี่ยนตัวเองให้คู่ควรกับคำชื่นชมนั่น”
“ถ้างั้น..เจ้าต้องการจะทำยังไงต่อล่ะฮอร์ด แล้วเมื่อกี้ที่เจ้าจะบอกอะไรข้า คือเรื่องนี้หรอ?”
“ข้าจะออกเดินทาง!!!”
“เดินทาง!!! จะเดินไปไหน เจ้าเคยออกจากโอดิธันนี้หรือไง เดี๋ยวก็หลงเจอเสือคาบไปกินกลางทางพอดี”เบิร์กพูดถามด้วยความตกใจ
“ข้าแค่บอกว่าข้าจะออกเดินทาง ข้าไม่ได้บอกว่าจะไปวันนี้เดี๋ยวนี้ซะหน่อยคุณบื้อ!!”
“ก็คนมันตกใจนี่หว่า เจ้านี่มันชอบหาเรื่องไปตายจริงๆเลยนะ จระเข้เมื่อคืนนี่ไม่เข็ดรึไง ไม่โดนสัตว์ป่าฆ่าตายก็คงโดนนักเลงกระทึบตายล่ะ เออนี่ฮอร์ด! ข้าขอถามหน่อยสิ ว่าเมื่อวานเจ้าฆ่าจระเข้ยักษ์ตัวนั้นด้วยวิธีไหน!?”
“มันได้จังหวะพอดี มันเกิดขึ้นเร็วมากน่ะ”
“ข้าให้บอกวิธี เจ้าตอบจังวงจังหวะอะไรเนี่ย!?”
“จงมีสติ!!!”
“หืม!?”เบิร์กเกิดอาการงงเป็นไก่ตาแตก
“จำไว้นะเบิร์ก! สติเท่านั้นที่ช่วยเราได้ในยามคับขัน”ฮอร์ดหันไปพูดย้ำให้เบิร์กฟังอีกที
“ขอแบบเข้าใจง่ายหน่อยได้มั้ย?”
“ฟังให้ชัดๆละ ในตอนนั้นที่ตัวข้าได้กระโดดลงแม่น้ำที่เชี่ยวกรากซึ่งเต็มไปด้วยจระเข้ตัวใหญ่หลายร้อยตัวนั้น ข้ากลัวจนขีดสุด แต่ความกลัวของข้าไม่ใช่กลัวจนหัวหดทำอะไรไม่ได้ ขาสั่นแขนสั่นไม่ใช่แบบนั้น ข้ากลัว..กลัวที่จะต้องมาตายในที่แห่งนั้น แขนขาของข้าสั่นนะ แต่สั่นสู้!! ยิ่งกลัวมากข้าก็ยิ่งมีความระมัดระวังมากขึ้น ทั้งจระเข้ที่อยู่ผิวน้ำและจระเข้ที่แหวกว่ายอยู่ใต้น้ำ ข้าไม่ประมาทเลยสักช่วงเวลาเดียว ถ้าเป็นคนอื่นสติคงแตกกระเจิงบ้าไปแล้วล่ะมั้งนะ ตัวข้าลอยน้ำไปตามกระแสน้ำเชี่ยวนั้นจนกระทั่ง จระเข้ขนาดยักษ์สองตัวโผล่ขึ้นมาจากใต้น้ำ ข้าหักตัวหลบอย่างรวดเร็ว ถ้าช้าล่ะก็ร่างกายข้าได้ขาดสองท่อนเป็นแน่แท้ ซึ่งในวินาทีนี้แหละที่ข้าเห็นช่องว่างที่จะสังหารจระเข้ตัวหนึ่งได้ ข้าเอาหอกอันแหลมคมที่ข้าเหลาไว้อย่างดีทิ่มแทงไปตรงผิวหนังตรงคอใต้ท้องมันขณะที่มันชนกับอีกตัวแล้วหันหน้าท้องมาให้ข้า ข้าก็เลยรีบแทงซะเดี๋ยวนั้น!!! แล้วผลักมันให้หงายท้อง ในจังหวะที่มันกำลังหงายท้องด้วยแรงผลักข้าจากด้ามหอก ข้ารีบเอาสองเท้านี้ว่ายแล้วกระโดดขึ้นจากน้ำเหยียบไปที่ท้องของมัน ใช้แรงถีบพุ่งตัวขึ้นมาบนฝั่งได้สำเร็จ และตอนนั้นน้ำพัดมาใกล้เนินดินพอดี หากข้าช้าจระเข้อีกตัวคงได้ลากข้าไปเป็นมื้อเย็นเมื่อวานเรียบร้อยแล้ว”
“ข้าฟังแล้วเสียวแทนเลย เจ้ารอดมาได้ไงวะเนี่ยฮอร์ด มีของดีเหรอ!? ถ้าโดนกัดล่ะก็ข้านี่ไม่อยากจะนึกภาพ”
“เข้าใจรึยัง! ว่าทำไมข้าถึงบอกว่าให้มีสติ กลัวน่ะกลัวได้แต่ต้องมีสติคุม อย่าแตกตื่น พ่อข้าเคยสอนไว้เมื่อยังเด็กๆ”
“เออๆ ข้าพอจะเข้าใจแล้ว เพื่อนข้านี่มันสุดยอดจริงๆเลยโว้ยย!! ฮ่าฮ่าฮ่า”
ทั้งสองคนคุยกันอย่างสนุกสนานอยู่ใต้ถุนบ้าน เบิร์กได้ดูแผลฮอร์ดแล้วถามว่าเป็นยังไงบ้างและอะไรอีกมากมาย พวกเขาคุยกัน สนิทกัน พวกเขาสองคนคือเพื่อนตายกัน…พวกเขาสองคนพร้อมที่จะตายแทนกันและกันได้ อันมิตรภาพแบบนี้มันช่างหาได้ยากยิ่ง…อีเลียด ฮอร์ด เด็กหนุ่มที่ไม่รู้ว่าตนนั้นไม่ธรรมดา ชะตากรรมของเขามันใกล้เข้ามาหาเขาเรื่อยๆ เหตุด้วยข่าวเด็กหนุ่มจากหมู่บ้านโอดิธันทางตอนใต้ของแผ่นดินกาเรียอัสได้แพร่สบัดไปสู่แดนเหนือ เหล่านักรบทั้งหลายที่ทราบข่าวเกี่ยวกับบุรุษผู้สังหารจระเข้ยักษ์เพียงลำพังตัวคนเดียว ความอยากเอาชนะมันก็เกิดขึ้นในใจของเหล่านักรบ เหล่านักรบผู้ผ่านการตีรันฟังแทงมานับไม่ถ้วนมีหรือจะยอมให้เด็กที่รุ่นอ่อนกว่า มาเด่นเกินหน้าตน…

ณ เขตบูสในร้านเหล้าของหมู่บ้าน
“คุณหนุ่มจากแดนใต้งั้นหรือ!!?”นักรบกาเรียอัสคนหนึ่งพูดเสียงดังขึ้นในร้านเหล้า พวกนี้ห่มหนังจระเข้กันทุกคนดูน่าเกรงขามมาก มานั่งดื่มเหล้ากับหญิงสาวที่เป็นเด็กบริการ  ชายกลุ่มนี้นั่งมัวเมาในกามคุณ หลงระเริงไปกับสุราและนารี
“เอาไงดีพวก! ลงใต้ไปกระทึบมันเลยดีไหม จะได้รู้ว่าใครเป็นใคร”นักรบที่นั่งข้างๆคนหนึ่งว่า
“มันคงจะเก่งมาก พวกชาวบ้านถึงได้พูดกันปากต่อปากจนเรื่องมันมาเข้าหูของข้า มันจะหยามกันเกินไปแล้ว!!”นักรบคนแรกที่พูดกล่าวขึ้น
“งั้นกินดื่มกันให้เต็มที่ แล้วพรุ่งนี้พวกเรา ๗ คน เดินทางไปโอดิธันกัน ข้านี่อยากจะไปชมชิมรสสวาทสาวๆจากโอดิธันเหมือนกัน ฮ่าๆๆ”นักรบอีกคนลั่นวาจาโฮกฮากเสียงดัง
“เฮ้ยย!! ตาแก่เอาเหล้ามาอีกลังหนึ่ง เร็วๆ!!!”
Reply
#10
บทที่ ๘ จอมหาเรื่อง


…ขวานลอยหมุนไปปักลำต้นของไม้ใหญ่จนเนื้อไม้แตกกระจาย กาแลคกำลังทดสอบขวานเล่มใหม่ที่ตีมาอย่างดีจากร้านตีเหล็ก มันคม โค้งเว้าได้รูป ด้ามจับแข็งแรง ทะมัดทะแมง กาแลครู้สึกชอบพอใจกับขวานเล่มใหม่นี้มาก ตอนนี้บรรยากาศใกล้โพล้เพล้แล้ว ฮอร์ดกับอาธาร์ภรรยาสุดที่รักก็คงกำลังจะเตรียมตัวเข้านอนกัน  ส่วนเบิร์กได้กลับมาที่บ้านและรับประทานมื้อเย็นกับลุงแบรตามปกติ เสียงของนกที่กำลังบินกลับรัง เสียงของใบไม้ที่ถูกกระทบด้วยสายลมในยามราตรี ถนนทุกสายเริ่มเงียบสงัด ชาวบ้านทั้งหลายได้กลับไปพักที่บ้านของตน ทางอัสคัสบุรุษผู้เป็นสหายของกาแลค เขากำลังร้องเพลงอยู่บนบ้านอันสันโดษของเขาด้วยเครื่องดนตรี ลักษณะเป็นสายดีดที่ทำมาจากวัสดุธรรมชาติเรียกว่ากีตาร์ เสียงดังไพเราะออกมาจากบนบ้าน ทำนองช้าฟังแล้วรู้สึกผ่อนคลาย เสียงร้องของเขาใส จนแม้แต่ตัวเขาเองยังต้องเคลิ้มกับเสียงเพลงของตนเอง



เวิ้งว้างฟ้าไกล…หัวใจทรนง
ดุจเหล็กกล้าที่บรรเลง..ตี อย่างบรรจง
เสมือนเปลวเพลิง…ระเริงเล่นเป็นระบำ
เสียงกลองดัง
ตรง..ดวงหฤทัย
ดังสนั่นเป็นจังหวะดั่งผู้กล้า
เชิดสง่าอยู่กลาง…เปลวเพลิงร้อน
เสียงกลอง..บรรเลง ตีเร็วขึ้น
เสียงค้อนทุบ..เหล็ก สนั่นดิน
เสียงชาย จากดินแดนอันทมิฬ
เรียกร้อง..ครหา..ชัยชนะ!!!


ทำนองเพลงนี้นั้นมันช่างเพราะชวนฝัน อัสคัสเองก็คงจะคิดเช่นเดียวกัน เขานึกถึงฮอร์ด และเป็นห่วงเบิร์ก เขาไม่เคยรู้จักเด็กสองคนนี้เป็นส่วนตัวเลย เขารู้แค่เพียงว่าฮอร์ดเป็นลูกชายของเพื่อนรักของเขาเท่านั้นเอง
“ฮันน่า ถ้าลูกกลับมายามนี้ ลูกคงมีเพื่อนผู้ชายเพิ่มอีกสองคนแน่ๆ พ่อคิดถึงลูก และแม่ของลูกนะ กลับมาเยี่ยมพ่อเร็วๆนะฮันน่า ถึงลูกจะไม่มีแม่แล้ว แต่พ่อก็ยังคอยลูกอยู่เสมอ”อัสคัสดีดกีตาร์ไปแล้วพึมพำถึงหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งเป็นลูกแท้ๆของเขาเอง

…แสงตะวันส่องผืนแผ่นดินนี้อีกครา รุ่งอรุณแห่งวันใหม่มาถึงแล้ว หญิงสาวชาวบ้านทั้งหลายก็ได้นำอาหารดีๆมาให้ที่บ้านของฮอร์ดโดยฝากอาธาร์แม่ของเขา ถนนที่เงียบสงัดในราตรีเมื่อคืนวานได้เต็มไปด้วยชีวิตชีวาในยามรุ่งเช้า เด็กผู้ชายที่เด็กกว่าฮอร์ดหรือรุ่นราวคราวเดียวกัน ต่างฝึกฝนตนเองเพื่อให้แข็งแรงกัน ไม่ว่าจะดันพื้นเพื่อให้กล้ามเนื้อแข็งแรง หัดยกขวานหนักๆเพื่อให้แขนมีกำลัง ซึ่งแรงบันดาลใจของชายหนุ่มเหล่านี้ได้มาจากฮอร์ดทั้งสิ้น เพราะร้อยวันพันปีเด็กพวกนี้ไม่เคยออกมาทำอะไรแบบนี้ ปกติเอาแต่วิ่งเล่นไปนู่นไปนี่บ้างตามประสาคนรักสงบ ซึ่งก็เป็นทั้งหมู่บ้าน แต่ก็ต้องนับว่าเป็นข้อดี แต่ถ้าถึงคราวทะเลาะกันที เตรียมสูดดมฝุ่นกันได้เลย เพราะสู้กันเอาเป็นเอาตายแน่นอน และส่วนมากมันจะไม่ค่อยได้เกิดขึ้น
ทว่า..เดี๋ยวก่อน..มันจะเกิดขึ้นบ่อยมากกับผู้ชายคนหนึ่ง ผู้ชายที่มีสมญานามว่า กาแลค
“บังอาจมากที่มาถมน้ำลายตรงหน้าข้า”เสียงพูดของกาแลคจบลงเขาก็ได้ชกไปที่ชายที่อยู่ข้างหน้า
“ข้าไม่ทันได้มองว่าเจ้าเดินมา”ชายคนที่โดนชกหันหน้ามาพูด
“นี่เจ้ารู้ไหม! ว่าข้าเนี่ย ชกต่อยคนมาเกือบทั้งหมู่บ้านแล้ว และเจ้ากำลังจะเป็นคนล่าสุด!!”กาแลคกล่าวเสร็จก็กระโดดชกเหวี่ยงหมัดขวาไปที่กรามซ้ายของคู่ชกของตนทันที ชายผู้ซึ่งเป็นคู่ต่อสู้ก็สวนคืนบ้าง วิ่งหมอบเข้าไปกอดรัดเอวกาแลคให้ล้มลงกับพื้น แล้วรัวหมัดสองข้างซ้ายขวาไปที่ใบหน้าของกาแลค ซึ่งกาแลคเองก็ยกแขนขึ้นมากันบริเวณใบหน้าของตนไว้ ชายคนนั้นรัวหมัดไม่หยุดจนเหนื่อย กาแลคได้ทีผลักเขาออกให้เสียหลักล้ม แล้วเอาเท้ายันหน้าอกให้หงายหน้าอีกทอดหนึ่ง กาแลคยืนรอให้ชายหนุ่มคนนั้นลุกขึ้น เขาเป็นลูกผู้ชายพอ เมื่อชายคนนั้นลุกขึ้นมาตั้งหลักได้แล้ว ก็วิ่งหมอบเข้าใส่กาแลคเหมือนเดิมอีก แต่กาแลคหาได้เสียท่าอีกไม่ เขาพลิกตัวหลบทางด้านขวา แล้วฟาดขาเตะไปที่ซี่โครงซ้ายของชายที่กำลังหมอบก้มหน้าก้มตาวิ่งใส่เขา ผลของมันคือจุกจนต้องร้องครวญคราง ทันใดนั้นเองได้มีไม้แข็งๆขนาดเล็กฟาดลงไปที่กบาลของกาแลคทางข้างหลังอย่างแรง

“นี่เธอ!! ไปหาเรื่องคนอื่นเขาอีกแล้วนะ”อาธาร์พูดและมือกำลังกำสากที่ใช้ทำอาหาร
“โอ้ยย!! ที่รัก ข้าเจ็บนะ”
“ก็ตีให้เจ็บจะได้จำไง บอกให้ไปซื้อผักมา เดี๋ยวข้าจะทำต้มให้กิน”
“ก็มันมาถุยน้ำลายใส่ข้านี่อาธาร์”กาแลคกล่าวแล้วเอามือลูบหัวที่เต็มไปด้วยเลือด ว่ากันง่ายๆก็หัวแตกนั่นเอง
“ไม่รู้! ทำเสียชื่อลูกฮอร์ดหมดเลยเธอนี่ ขอโทษด้วยนะท่านที่สามีข้าไปทำร้ายท่าน”อาธาร์เอ่ยแล้วหันไปขอโทษชายคนที่เป็นคู่ชกกับกาแลค
“มะ..ไม่เป็นไร คนบ้านเดียวกัน โอยย”ชายคนนั้นพูดไปพลางร้องไป
“เป็นพ่อของฮอร์ดแท้ๆ หัดดูอย่างลูกตัวเองซะบ้างสิ!!”ชาวบ้านที่ยืนดูคนหนึ่งพูดขึ้น
“เอาหน่า! มันเป็นธรรมชาติของผู้ชาย คิดซะว่าเป็นสีสันของหมู่บ้านก็แล้วกัน”กาแลคพูดแก้ตัว
“ยัง ยัง..ยังไม่ไปซื้อผักอีก เดี๋ยวก็อีกโป๊กหนึ่งหรอกตานี่”อาธาร์ยกสากขึ้นมาทำท่าจะตี
“ไปแล้วที่รัก เตรียมไฟไว้ต้มได้เลย และก็เตรียมยาไว้ทาหัวข้าด้วยละ”กาแลคพูดด้วยน้ำเสียงมีอารมณ์ขันแล้วเดินไปข้างหน้าเพื่อไปหาผักซื้อ
“จริงๆเลยตาคนนี้”
กาแลคเดินไปก็พลางลูบศรีษะไป ทำสีหน้าโอดโอย ไปที่ตลาดของหมู่บ้าน ชาวบ้านแม่ค้าพ่อค้าทั้งหลายต่างถามว่าไปโดนใครตีหัวมา กาแลคได้พูดออกมาเบาๆว่าโดนอาธาร์ตีมา พวกชาวบ้านในตลาดก็หัวเราะ เพราะไม่ได้เห็นกาแลคเลือดออกหัวมานานแล้ว ด้วยตั้งแต่ฮอร์ดเกิดมากาแลคก็ไม่ค่อยไปมีเรื่องราวชกต่อยกับคนอื่นเลย จนกระทั่งวันนี้ เลือดหนุ่มของกาแลคคงร้อนขึ้นมาอีกคราละมั้งถึงได้ไปชกต่อยกับคนเมื่อเช้านี้ เมื่อได้ซื้อผักซื้ออะไรต่อมิอะไรเรียบร้อยแล้ว กาแลคก็เดินทางกลับบ้าน เขาเดินขึ้นบันไดบ้านก็เห็นอาธาร์กำลังบดยาอยู่ กาแลคได้เดินเข้าไปนั่งข้างๆอาธาร์ที่อยู่ในครัว อาธาร์เห็นสามีของตนมาแล้ว ก็รีบเอายาที่บดไว้มาทาแผลให้
“เจ็บไหมกาแลค??”
“ตอนแรกก็เจ็บนะ แต่พอเห็นหน้าเจ้าข้าก็หายเจ็บทันทีเลยที่รัก”กาแลคทำเสียงหวาน
“ทีหลังก็อย่าไปสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น รู้จักอภัยให้กันบ้างสิ เธอเป็นพ่อคนแล้วนะกาแลค”
“จ้า จ้าา”กาแลคว่าแล้วได้หอมแก้มอาธาร์ขณะกำลังเอายาทาแผลบริเวณศรีษะให้ เมื่อเสร็จแล้วอาธาร์เธอก็ได้ทำอาหารมื้อเช้าต่อ
ทางฮอร์ดที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องในสภาพงัวเงียของคนที่เพิ่งตื่นนอน เขาออกมากวาดสายตาไปทั่วบ้าน ถูกแล้ว! เขากำลังมองหาว่าหนังจระเข้นั้น แม่ของเขาทำเสร็จหรือยัง แต่มองๆแล้วก็ยังไม่เห็น ฮอร์ดก็คิดว่ายังคงไม่เสร็จ เขาจึงได้เดินลงบันไดไปอาบน้ำอาบท่าข้างล่าง มีกะลาไม้ไว้ตักน้ำ โอ่งเก็บน้ำเต็มเปี่ยมโดยที่ไม่ต้องไปเอาน้ำจากในคลองมาใส่ให้เต็มเลย ทุกบ้านทุกหมู่ของแผ่นดินกาเรียอัส จะตั้งโอ่งไว้ใต้ถุนบ้าน ให้เลยชายคาออกมาหน่อย เพื่อกักเก็บน้ำฝนที่ตกปรอยๆลงมาทุกวัน ทั้งวันทั้งคืน ชาวกาเรียอัสจะตักน้ำมาอาบหรือมาใช้ พวกเขาจะใช้กันอย่างประหยัด เวลาอาบน้ำก็ไม่ตักมาราดตัวโครมๆ เวลาจะล้างมือล้างเท้า ก็ตักครั้งเดียวให้เต็ม แล้วค่อยๆล้าง ไม่ตักหลายรอบให้เปลืองน้ำ เพราะฝนตกปรอยๆไม่ได้ตกหนัก มิฉะนั้นน้ำในโอ่งที่กักเก็บเอาไว้จะหมดเร็วเกินไป
ฮอร์ดได้อาบน้ำอย่างสบายใจโดยใส่ผ้าปิดช่วงล่างไว้อยู่ที่ใต้ถุนบ้าน เขาอาบไปดูพ่อของเขากาแลค เหวี่ยงขวานซ้อมไป ฮอร์ดมองแล้วก็นึกในใจว่าขวานเล่มใหญ่ขนาดนี้ พ่อไม่เมื่อยแขนบ้างหรือ กาแลคเป็นหนุ่มกล้ามโต เป็นมัดทุกสวัสดีส่วน ผมยาวสีแดงช่วงหลังปล่อยรากไทร ผมหน้าถักเปียทอดยาวไปหลังหัว ไว้เครายาวปิดคอ แต่โกนหนวดออก กล่าวง่ายๆคือไว้เครา แต่ช่วงบริเวณหนวดนี่โกนออก ส่วนอาธาร์มารดาของฮอร์ดนั้น นางสวยมาก ดวงตาคม นัยตาสีฟ้า ผมสีแดงยาวสลวยจนเลยหลังมาหน่อยหนึ่ง ถักเปียผมด้านข้างซ้ายขวาทอดยาวมาถึงปลายผม ส่วนผมช่วงกลางหวีไปข้างหลัง ปล่อยให้นุ่มสลวยเป็นธรรมชาติ ผมนางเป็นคลื่นๆสวยงามทางด้านหลัง เนื้อของเธอแน่น หน้าอกเต่งตึง เธอมีลักษณะของแม่พันธุ์ที่ดีเลยทีเดียว เพราะฮอร์ดนั้นก็เป็นหนุ่มรูปหล่อ หน้ายังใส ผมสีแดง ยาวประคอ ดวงตาเหมือนพ่อ คือคมน้อยกว่าแม่ นัยตาสีฟ้า หุ่นก้านดี คางของฮอร์ดออกเหลี่ยมหน่อยๆ แต่ก็ดูดีมากๆ และเมื่อฮอร์ดอาบน้ำเสร็จแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว อาธาร์ก็ได้เรียกสามีและลูกของตนมากินอาหารมื้อเช้ากัน บ้านของฮอร์ดไม่นิยมกินอาหารบนโต๊ะเพราะไม่ใช่คนร่ำรวย พวกเขาจะเอาอาหารต่างๆที่ทำมา วางไว้บนพื้นที่ซึ่งใช้กินอาหารกันเป็นประจำ พวกเขาจะเอามาวางไว้โดยใส่ถ้วยชามที่ทำมาจากวัสดุธรรมชาติ ซึ่งเมื่อกาแลคและฮอร์ดได้ยินอาธาร์เรียก ก็ได้มาตรงที่บริเวณกินข้าว แล้วนั่งล้อมวงกันสามคนที่มีอาหารอยู่กลางวง มื้อเช้านี้อาธาร์ทำผักต้ม ขนมปังกับน้ำผึ้ง เนื้อจระเข้ย่าง(ที่เหลือมาจากวันก่อน) ครอบครัวนี้นั่งกินมื้อเช้ากันและคุยกันไป อาธาร์ก็ถามว่าแผลที่หัวเป็นไงบ้าง กาแลคก็ตอบหวานๆกลับมาว่า
“ไม่เป็นไรจ้ะ”
ฮอร์ดชอบกินเนื้อจระเข้ย่างมาก มันละมุนลิ้น และชวนเคลิ้มสุดๆเลยทีเดียว
“อร่อยจนข้าแทบจะเหาะได้เลยนะเนี่ย”เขานึกอยู่ในใจขณะกำลังขบเคี้ยวเนื้อจระเข้นั้นอยู่...
Reply


Forum Jump:


Users browsing this thread: 2 Guest(s)